Ξέχασες – όλοι ξεχάσαμε – ότι κάποτε οι άνθρωποι γνώριζαν τη Μνημοσύνη Θεά Μεγάλη.
Πού θα ήσουν τώρα αν είχες λησμονήσει τη διεύθυνση της κατοικίας και της εργασίας σου;
Τι θα ήσουν αν είχες λησμονήσει το όνομά σου, την ανθρώπινη φύση σου, την ύπαρξή σου;
Ξύπνα! Μόνο να θυμάσαι χρειάζεσαι. Η Θεά είναι μέσα σου – ολόδική σου!
Μην ψάχνεις γύρω σε ό,τι λάμπει για αυτό που φέγγει μέσα σου.
Αιώνες τώρα ο θόρυβος επιχειρεί να εξαφανίσει τη σιωπή. Μα δεν τον ακούς να σβήνει κάθε φορά καθώς εκείνη τελικά τον καταπίνει.
Με αμέτρητα καμώματα η δράση θέλει να εξοντώσει την απλή ύπαρξη. Μα δεν βλέπεις πως όσο και αν μαίνεται και διακλαδίζεται κι αυτή, τελικά διαλύεται και μένει ύπαρξη απλή.
Θες να κερδίσεις πλούτο, στάτους, δύναμη, κι έτσι ξεχνάς την ανθρώπινή σου ενουσία.
Θα μείνεις, άραγε, θύμα κι εσύ ενός κόσμου που λατρεύει μάσκες κι αμείβει μεταμφιέσεις μα αγνοεί την αγνή παρουσία και τον ακέραιο χαρακτήρα;
Δεν θα βρεις νόημα παρά μόνο όταν πάψεις να ψάχνεις τις αστραφτερές φαντασιώσεις της ζωής. Το νόημα αποκαλύπτεται όχι στη φιλοδοξία μα στην απλή ανάγκη.
Η θύμηση όταν δυναμώσει, θα σου δωρίσει το νόημα μαζί και την απέριττη δράση.
Η μνήμη δυναμώνει μόνο με σιωπή.
