Ο ύπνος δεν είναι απουσία συνειδησίας όπως ίσως νομίζετε. Αντίθετα, σε αυτήν την κατάσταση, όπου το μυαλό μοιάζει να εξαφανίζεται, η συνειδησία είναι σε μεγάλη ένταση και πολλά μέρη νου και σώματος δέχονται αναρύθμιση λειτουργίας και αναπλήρωση ενέργειας.
Στην αρχαιότητα, στην Ελληνική Μυθολογία, ο Ύπνος ήταν αδελφός του Θανάτου και συχνά τον βοηθούσε στη μετακίνηση της ψυχής στον άλλο κόσμο. Ο Μορφέας ήταν αδελφός (ή γιος του) κι έφερνε όνειρα παίρνοντας ανθρώπινες μορφές. Αργότερα στον Ρωμαίο Οβίδιο (Μεταμορφώσεις) έχει δυο γιούς, τον Φαντάσο που έπαιρνε μορφές άψυχων όντων, φυτών, βουνών κλπ., και τον Φοβήτορα που έφερνε εφιάλτες. Κέντρα λατρείας του ήταν η Επίδαυρος (όπως και το Ασκληπιείο), η Ολυμπία κ.α.
Στην εμπειρία, ο βαθύς δίχως όνειρα ύπνος είναι μια τρισευλογημένη κατάσταση. Πολλοί τη θεωρούν καταφύγιο από το στρες, την κούραση και τον πόνο – ένα είδος απόδρασης. Μα ο ύπνος δεν είναι μόνο ανάπαυση και ανακούφιση. Είναι και μια κατάσταση πλησιέστερη στον αληθινό Εαυτό μας από κάθε άλλη εκτός την Αυτοσυνειδησία.
Η συνειδησία συνεχίζει να τροφοδοτεί τον αυτόματο πιλότο έτσι το αναπνευστικό και το κυκλοφορικό λειτουργούν κρατώντας ζωντανό και λειτουργικό το υλικό σώμα μας. Μερικοί νομίζουν πως “εγώ” εξαφανίζομαι, διότι δεν έχουν πραγματική εμπειρία ή μάλλον ανάμνηση της εμπειρίας. Διότι όντως δεν υπάρχει εμπειρία όπως αυτή του ξύπνου – όπως τώρα. Διότι δεν υπάρχει δυισμός υποκειμένου και αντικειμένου, σαν τώρα “εγώ” και η οθόνη, το κείμενο μπροστά μου.
Ο Εαυτός, ο έσχατος θεατής, αναπαύεται στην οικουμενική ύπαρξη και μακαριότητα. Το μόνο που θυμάσαι μετά είναι “Εγώ κοιμήθηκα πολύ ωραία και ανανεώθηκα!”
Γι’ αυτό οι γιατροί ενδιαφέρονται να κοιμάσαι βαθιά!
