Στις δεκαετίες 1950 και 1960 οι βιομηχανίες στις ΗΠΑ γνώρισαν απαράμιλλη ανάπτυξη και παραγωγή έχοντας δυναμώσει αναγκαστικά τα χρόνια του 2ου ΠΠ. Νέες ευκαιρίες εμφανίζονταν. Οι εργαζόμενοι απολάμβαναν καλούς μισθούς, υπήρχαν άφθονα αγαθά και ακόμα και τα είδη πολυτελείας είχαν προσιτές τιμές.
Δυο δεκαετίες αργότερα, εποχή του Reagan, άνοιξαν οι πύλες για τις βιομηχανίες να μεταφερθούν σε χώρες με χαμηλά ημερομίσθια – Μεξικό π.χ. και Κίνα! Δουλειές μειώνονται στην Αμερική, μισθοί πέφτουν ή μένουν στάσιμοι και η κατώτερη Μεσαία Τάξη κατολισθαίνει στη φτώχεια. Αυξανόμενα κόστη περνούν στις τιμές των προϊόντων…
Στις φωτογραφίες είναι αμερικανικά εργοστάσια στο Μεξικό – μοντέρνα με την τελευταία ρομποτική τεχνολογία και το ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό τους. Όμοια λειτουργούν και στην Κίνα. Κόστισαν τρισεκατομμύρια δολάρια να κατασκευαστούν τις δεκαετίες 2000 και 2010. Οι επενδύσεις δεν έχουν ακόμα ξεπληρωθεί για να μπορέσουν ν’ ανασάνουν ελεύθερα.
Και ήρθαν οι δασμοί και το φτηνό, τρελό παραλήρημα του Ντόναλντ Τραμπ και των κολάκων του που θα κάνουν την Αμερική Μεγάλη ξανά με την επιστροφή των βιομηχανιών από τις ξένες χώρες.
Αυτό δεν πρόκειται να γίνει – τουλάχιστον όχι άμεσα!
Κτήρια και συστήματα παραγωγής κι εξειδικευμένο προσωπικό, δεν μεταφέρονται από μια χώρα σε άλλη εύκολα. Δεν μεταφέρονται. Όπως χρειάστηκαν τρισεκατομμύρια για να κατασκευαστούν στο εξωτερικό, τρισεκατομμύρια θα χρειαστούν – και περισσότερα τώρα – για να κατασκευαστούν στις ΗΠΑ. Πρέπει ν’ αγοραστούν εδάφη, να κτιστούν νέα κτίρια ή ν’ ανακαινιστούν παλαιά εγκαταλελειμμένα. Πρέπει ν’ αγοραστούν νέα μηχανήματα, νέα συστήματα ρομποτικά (όλα πιο ακριβά τώρα) και να εκπαιδευτούν νέοι εργαζόμενοι στα καινούργια συστήματα. Ακόμα και με κρατικές επιδοτήσεις, τρισεκατομμύρια θα βγουν από ιδιωτικές τσέπες και θα χρειαστούν τουλάχιστον τρία έτη. Μα οι επενδυτές περιμένουν κέρδη σε πολύ μικρά χρονικά διαστήματα. Έτσι έχουν συνηθίσει.
Τέτοια θαυματουργή αλλαγή δεν πρόκειται να γίνει!
Συζήτηση τέρμα! (Συνεχίζεται μόνο στην άνοια του Τραμπ!)
