Μιλάω σε σένα προσωπικά. Δεν έχει σημασία αν είσαι γυναίκα ή άντρας, στην εφηβεία ή στα γερατειά. Όλοι θέλουμε το ίδιο πράγμα – ευχαρίστηση, ευτυχία. Ακόμα και ο μαζοχιστής θα πονέσει και θα υποφέρει αλλά μόνο διότι έτσι βρίσκει την ευτυχία του.
Μα υπάρχει μια σκοτεινιά που μας ακολουθεί κι επεμβαίνει συχνά ως εμπόδιο. Είναι ο φόβος – η ανασφάλεια, το απρόβλεπτο , ο φόβος της αβεβαιότητας, της αποτυχίας, της απώλειας, της έκθεσης, της αρρώστιας, της ανημποριάς, ο φόβος του πόνου. Κοινός και αυτός σε όλους μας.
Αυτή είναι η φύση της ζωής – απρόβλεπτη. Έτσι όλοι και όλες προσπαθούμε όσο μπορούμε εσωτερικά κι εξωτερικά να έχουμε σιγουριά, να ξέρουμε που πάμε ή τι μας έρχεται και να νιώθουμε ασφάλεια. Δίχως ασφάλεια δεν υπάρχει ευτυχία.
Υπάρχουν ασφάλειες ζωής από Ασφαλιστικές Εταιρίες. Μα είναι κοροϊδίες. Καμμιά ασφάλεια ζωής δεν προστάτευσε ποτέ αλλά ωφελεί χρηματικά άλλους.
Όποια μέτρα και αν πάρεις εσύ για να αποφύγεις τις ανησυχίες που τόσο άφθονα προσφέρουν τα κύματα της καθημερινότητας, η αβεβαιότητα και το απρόβλεπτο παραμένουν.
Υπάρχει φυσική, αναπόφευκτη κίνηση στη Φύση, σε όλα τα πλάσματα, σε όλα τα πράγματα, και αυτή φέρνει αλλαγή! Κάποτε τη θέλουμε αυτήν την αλλαγή, συχνότερα όχι. Προτιμούμε τη βολή μας.
Όλα τα υλικά σώματα είναι συγκροτήματα απλών στοιχείων όπως νερό, χώμα, αέρας κλπ. Όλα τα στοιχεία έχουν την τάση να επιστρέφουν από το σώμα στο οποίο έχουν εγκατασταθεί πίσω στην οικουμενική μορφή τους. Όπως το νερό που φεύγει αδιόρατα από μια ξύλινη κατασκευή και το ξύλο σκεβρώνει, ξεραίνεται, γίνεται σκόνη και αφανίζεται. Μετά, κάθε πλάσμα γερνά καθώς τα στοιχεία, υλικά ή και άλλα, φεύγουν και το σώμα πεθαίνει.
Η αλλαγή είναι συνεχής, αναπόφευκτη. Εμείς δεν ξέρουμε πού, πότε, πώς, γίνεται κάθε αλλαγή. Ξέρουμε πως η μέρα ακολουθεί τη νύχτα και η νύχτα τη μέρα, ο χειμώνας το φθινόπωρο και η άνοιξη τον χειμώνα. Μα δεν ξέρουμε αν θα αρπάξουμε μια γρίπη ή ένα κρύωμα, αν θα ερωτευτούμε ή ξε-ερωτευτούμε, αν θα ξεσπάσει πυρκαγιά ή σεισμός εκεί που παραθερίζουμε.
Η αλλαγή συνεχίζει, μαζί και το απρόβλεπτο.
Μα για στάσου. Η αλλαγή, το απρόβλεπτο, το άγνωστο, δεν φέρνει μόνο κινδύνους, απειλές και δυσάρεστα πράγματα. Φέρνει επίσης το φρέσκο, το πρωτότυπο, το καινούργιο, την ευχάριστη έκπληξη.
Ο φόβος συχνά δεν είναι αντίδραση σε κάποια πραγματική εξωτερική απειλή. Συχνά οφείλεται στην κατάσταση του ψυχισμού μας. Πάντα είναι και οδηγός για τη συμπεριφορά μας. Μας λείπει εκείνη την ώρα η αυτοπεποίθηση που μπορεί να αντιμετωπίσει όποιον κίνδυνο, κάθε απειλή. Μας λείπει διότι σκεπάζεται από αραχνιασμένες συνήθειες να σκεφτόμαστε τα χειρότερα σενάρια ή και κακές αναμνήσεις.
Αυτές δεν μπορείς να τις διώξεις γιατί δεν ξέρεις πώς να το κάνεις. Η συμβουλή, η παραίνεση να αφήσεις πίσω το παρελθόν, να είσαι δίχως προκατάληψη στο παρόν και να αντιμετωπίζεις άφοβα, με αυτοπεποίθηση, ό,τι ξετυλίγεται μπροστά σου, δεν λειτουργεί στην πράξη. Η συνήθεια είναι πολύ ισχυρότερη.
Κάποτε, ως εκ θαύματος, εξαφανίζεται η συνήθεια, και όντως έχεις όλη την αυτοπεποίθηση, όλη τη σιγουριά και δύναμη που θέλεις. Μα αυτό συμβαίνει σπάνια. Δεν το ελέγχεις παρότι είναι κάτι δικό σου.
Υπάρχει τρόπος να έχεις έλεγχο; Να αποδράσεις από τον κρυμμένο τρόμο;…
