Μια συγκλονιστική σαν αστραπή αλήθεια είναι πως πάντα βρίσκεσαι στον ορθό χρόνο στον ορθό τόπο. Ποτέ κανείς δεν βρέθηκε σε λάθος χρόνο, λάθος τόπο – άσχετα με το πως νιώθουμε κάποτε ή το τι λέγεται σε μυθιστορήματα και ταινίες.
Ναι, είναι ώρες και μέρες ίσως που νιώθεις πως περπατάς σε λάθος κόσμο και οι χρονοδείκτες λένε όλοι λάθος ώρα. Κι έχεις ξεχάσει από πού ξεκίνησες, και γιατί ξεκίνησες και προς τα πού πας, όχι μόνο γιατί παράτησες την προσοχή μα και γιατί ως ανθρώπινο ον λύγισες από λαχτάρα. Και αυτό πάντα πονάει, όπως όταν χάνεσαι στον δρόμο για τη δουλειά ή στα σκοτάδια του σπιτιού. Πάντα θες κάτι παραπάνω, κάτι καινούριο.
Νιώθεις το κάλεσμα και αναρωτιέσαι αν είναι ο ουρανός. Κοιτάς ψηλά κι αναρωτιέσαι αν είσαι στον σωστό τόπο. Κι η καρδιά σου ανοίγει σαν το άναυδο κενό.
Κάποτε νιώθεις και την παναγιότητα του πόνου σου εκεί που νόμιζες πως κάτι σου έλειπε, κάτι σε απειλούσε ή κάτι σε τιμωρούσε. Κι ακούς ένα ψιθύρισμα, όχι όμως καθαρά. Μήπως είναι η λαχτάρα ή ο πόνος των πρώτων ανοιξιάτικων πρωινών – όχι μια έλλειψη, ένα ελάττωμα στο σχέδιο της οικουμένης, μα κάτι που σε τραβά πίσω στο πατρικό σου. Μήπως οι προσβολές και οι επικρίσεις δεν είναι παρά πόρτες για κάτι γνώριμο αλλά λησμονημένο.
Μπορείς να τα δεχτείς ετούτα όλα;
Είσαι στο σωστό σύμπαν, στον σωστό πλανήτη, στη σωστή γειτονιά, τη σωστή ώρα. Η αδιαφορία του κόσμου δεν είναι παρά μια ώθηση για αυτό-εξέταση και η απόρριψη μια γωνία για νέα κατεύθυνση. Η αμφιβολία, το άγχος και ο φόβος δεν είναι παρά αμφιέσεις αγνώριστης αγάπης που φέρει ωριμότητα.
Ναι, αυτά όλα και άλλα κύματα στον νου προκαλούν δισταγμό, πάγωμα και σύγχυση, μα αν τα κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις πως από πίσω τα έφτιαξε το χέρι νεαρότερου εαυτού που τώρα χάθηκε. Παρά τις ταραχές, παρά τις αλλαγές, παρά τα σφυροκοπήματα και τον πόνο, κι εσύ μπορείς να αλλάζεις, να βελτιώνεσαι προς την αλήθεια.
Σε κάθε ιστορία, επιτυχία ή πτώση, σε κάθε έγνοια ή χαρά βρίσκεις την αγάπη. Δεν είναι μόνο να την απολαύσεις και να την κατακρατήσεις μα να την αναθυμηθείς και να τη δώσεις.
