Ο Μπιλ ξυπνά και ανοίγει τα μάτια με δυσκολία. Το κεφάλι του πονάει και τ’ αυτιά του βουίζουν. Μα βλέπει στο πλαϊνό κομοδίνο χάπια παναντόλ κι ένα ποτήρι νερό.
Ανακάθεται νιώθοντας ελαφρά ναυτία και αδυναμία σε όλο το σώμα – από το χθεσινό μεθύσι του σε πάρτι του Γραφείου. Στην άκρη του κρεβατιού βλέπει τα ρούχα του καθαρά και τακτοποιημένα, έτοιμα να φορεθούν.
Όλο το δωμάτιο είναι τακτοποιημένο και καθαρό όπου κι αν κοιτάξει. Απορεί.
Παίρνει ένα παναντόλ και βλέπει ένα σημείωμα – γράμματα της γυναίκας του.
“Αγάπη μου, το πρόγευμα σου είναι έτοιμο στην κουζίνα. Βγαίνω νωρίς για ψώνια. Σ’ αγαπώ!”
Ξύνει το κεφάλι του. Όλα, όλα πολύ ασυνήθιστα!
Πάει στην κουζίνα. Εκεί ο γιος του Ρον ήδη κάθεται στο τραπέζι και τρώει ένα πλούσιο πρωινό, έτοιμος για σχολείο.
Εκεί είναι και η εφημερίδα του.
“Ρον, τι έγινε χθες βράδυ;” ρωτά.
“Ήρθες στις 3.00 χαράματα και ήσουν σκνίπα. Δεν ήξερες τι έλεγες. Έκανες εμετό μπαίνοντας και κουτούλησες στον καλόγηρο. Έχεις μαύρο μάτι.”
“Καλά, πως είναι όλα τόσο τακτοποιημένα”; Ρωτά πάλι συγχυσμένος.
“Η μαμά τακτοποίησε νωρίς νωρίς. Όταν σ’ έβαλε στο κρεβάτι τη νύχτα και προσπάθησε να σου βγάλει το παντελόνι, της είπες: “Α! Κυρία, σταμάτα! Είμαι παντρεμένος κι αγαπώ τη γυναίκα μου!”
