Ο νους και το κορμί σου υπάρχουν γιατί εσύ στον Εαυτό σου το ήθελες.
Ω, μα γιατί νομίζεις πως είσαι το οργανικό σώμα σου, αφού το νιώθεις διαφορετικό, το βλέπεις όπως βλέπεις τα ρούχα που φοράς – και τα νιώθεις!
Όπως βλέπεις την οθόνη μπροστά σου και ό,τι άλλο κοιτά η ματιά σου!
Γιατί εξισώνεις τον Εαυτό σου, που βλέπει ακόμα και τον νου σου, με τις σκέψεις να περνούν σαν οχήματα και πεζούς στην Ομόνοια;
Γιατί, μετά, νιώθεις τον εαυτό σου παγιδευμένο μέσα στο κορμί σου; Πώς το κάνεις τόσο εύκολα;
Είναι τόσο μικρός ο Εαυτός σου;
Μπορεί ένα βάζο ή ένα ποτήρι να παγιδεύει τον χώρο; Κινείται το δοχείο – αδειάζει, γεμίζει όλη την ώρα. Παγιδεύεται ο χώρος;
Ναι, το εγώ ή μια επιθυμία μπορεί να παγιδευτεί μες στο μυαλό και να σε παιδεύει ώρες, κάποτε μέρες.
Νομίζεις πως το σώμα φτιάχτηκε μόνο από ένα γονιμοποιημένο ωάριο στη μήτρα; Και η επιθυμία που έδωσε την ώθηση και η νοημοσύνη που τα οργάνωσε όλα;
Ο Εαυτός σου που λέγεται να είναι αγνή συνειδησία, τέλεια νοημοσύνη, άγρυπνος και φωτοδότης σαν τον ήλιο, άμορφος κι απέραντος σαν τον ουρανό!
Και όλα πλάστηκαν απ’ την ουσία του που είναι μάζα συνειδησίας κι από την τέλεια νοημοσύνη του.
Ξύπνα! Νιώσε το σώμα σου! Νιώσε και την αναπνοή σου… Κοίτα ολόγυρα χωρίς να παγιδεύεσαι και άσε τις σκέψεις να κινούνται χωρίς να νοιάζεσαι…
Κι άκουε… Άκουε τη σιγή του νου σου που αγκαλιάζει όλο το περιβάλλον … γύρω από όλα, μέσα σε όλα…
Μάθε να ακροάζεσαι τη σιωπή που παντού σε παρακολουθεί….
