Κοίτα κάθε λαχτάρα που αναδύεται και άσε να διαλυθεί.
Έχεις κι εσύ τη λίστα σου επιθυμιών. Και την κρυφή απαίτηση το Σύμπαν να τις εκπληρώσει – μαγικά.
Αυτό κατάλαβες. Ή έστω, λίγο ν’ αγωνιστείς, λίγο να πολεμήσεις. Άλλωστε δεν θέλεις και πολλά: σύντροφο με όλη την κατανόηση και ένα γιωτ ανεπηρέαστο από καταιγίδες.
Θυμίζεις άνεμο που σφυρίζει δυνατά ψάχνοντας για αέρα.
Δεν κατανόησες πως δεν παζαρεύεις με το Σύμπαν όπως στη λαϊκή αγορά με τον μανάβη. Στις όποιες συναλλαγές σου με το Σύμπαν χρειάζεται απόσπαση, παράδοση εγωισμού και υπομονή.
Ναι, υπάρχεις – όπως το σύννεφο στον ουρανό, το κύμα στον ωκεανό. Όμως δεν είναι ζήτημα εκπλήρωσης των πόθων και ονείρων σου, μα αστραποφόρας θύμησης και τρανταχτής αφύπνισης.
Ναι, υπάρχεις – μα τι είσαι αληθινά;
Βλέπεις το περιορισμένο σώμα σου, το πολυάσχολο, το φασαριόζικο μυαλό σου. Δεν είναι δύσκολο ν’ αντιληφθείς πως δεν είσαι αυτά!
Σίγουρα βλέπεις πως το Σύμπαν δίνει άφθονα, αδιάκοπα, ατελεύτητα. Όχι όλες τις χοντράδες που όλοι επιθυμούν. Μα σου έδωσε την ενσωμάτωση σε αυτόν τον κόσμο, γέλιο, χαρά, θλίψη και πόνο. Είσαι σε όλα αυτά, φτώχεια και πλούτη, και δυστυχία κι ευτυχία.
Είσαι Εκείνο το αθέατο που τα θεάται όλα.
Κοίτα με απάθεια και θα διαλυθεί.
Αδειάζει ο χώρος καθώς διαλύεται κάθε επιθυμία. Και νιώθεις όλο το Σύμπαν να έρχεται να τον γεμίσει.
Απόσπαση, παράδοση κι υπομονή δεν είναι αδυναμία. Είναι η μόνη λύση.
