Σπάνιο φαινόμενο – παρότι όλοι νομίζουμε πως ξέρουμε να ακροαζόμαστε, να ακούμε. Ναι, και με τα δυο αυτιά!
«Άκου!… Πρόσεχε!… Δεν ακούς…». Τέτοια άκουα μικρός. Τότε δημιουργήθηκε και το πρόβλημα – η αν-υπο-ακοή (= ανυπακοή), δηλ. να μην ακούω.
Την ακρόαση την ανακάλυψα ξανά λίγο μετά την ενηλικίωση όταν πρόσεξα τι έλεγε ο Κρισναμούρτι στις Ομιλίες και τα άλλα γραπτά του (Σχολιασμοί πάνω στην Ζωή, κλπ.).
Το πρόβλημα με τους γονείς ήταν πως άλλα σε συμβούλευαν ή διατάζαν και άλλα έκαναν εκείνοι. Διότι πιο εύκολα μιμείσαι συμπεριφορές παρά «ακούς» οδηγίες και υπακούς.
Η ύπουλη, αδιόρατη ανάπτυξη του εγωισμού όχι μόνο δεν βοήθησε, μα έγινε ένα ακόμα, το χειρότερο εμπόδιο. Διότι με την αυξανόμενη ισχυρογνωμοσύνη του, ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο στο τι θα έλεγε παρά στο να ακροάζεται τι έλεγαν τα άλλα πρόσωπα, μικροί και μεγάλοι.
Η δυσκολία εντάθηκε με την ανακάλυψη πως οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι μεγάλοι όλοι – όλοι έλεγαν ψέματα. Άρχιζες καλά κι ακροαζόσουν, μα σύντομα έβλεπες το ψέμα, το προσωπικό συμφέρον, την προσωπική προβολή, έχανες το ενδιαφέρον και κατέβαζες το ακουστικό.
Συγχρόνως αναπτυσσόταν και ο εξυπνακισμός. Έπρεπε να δείξω πως ήμουν πολύ έξυπνος, καταλάβαινα καλύτερα, έπρεπε να έχω την τελευταία λέξη. Έπρεπε να πείσω με κάθε τρόπο!
Μα αρκετά από την προσωπική μου εμπειρία καθώς μεγάλωνα. Όσα θυμάμαι καθαρά.
Τώρα πια υπάρχουν σταθερά συμπεράσματα.
Το πρώτο και κυριότερο είναι πως το να ακροάζεσαι είναι πολύ καλύτερο από το να μιλάς ακόμα και όταν ξέρεις το θέμα καλά. Είναι μεγάλη τέχνη, μα πολύ απλή – και ανακουφιστική και ανανεωτική.
Πρέπει πρώτα να έχεις ανακαλύψει τη σιωπή με την ακρόαση. Δηλαδή να πάψεις να χάνεσαι στο ρεύμα και στο βουητό των δικών σου σκέψεων, ιδίως μετά το φούντωμα οργής ή άγχους, αγανάκτησης ή απογοήτευσης κλπ. Το εξεγερμένο αίσθημα προκαλεί πολύ παραλογισμό και πολλές παλαβομάρες.
Μαθαίνεις ν’ ακροάζεσαι την πανταχού παρούσα σιγή και δεν αφήνεις να κυριεύσει νου και οργανισμό το ξεσήκωμα.
Στη βάση πάντα είναι το εγώ. Μαθαίνεις να αποσπάσαι, να μην επηρεάζεσαι ολοκληρωτικά.
Όταν συνομιλείς με άλλο πρόσωπο άσε το να πει τα δικά του. Μη βιάζεσαι να αντικρούσεις ή να πεις μια όμοια δική σου εμπειρία.
Τι πειράζει αν δεν μιλήσεις και αφήσεις το άλλο πρόσωπο ευχαριστημένο που «τα είπε»;
Υπάρχει, βέβαια, και η φλύαρη ασυναρτησία και ο παραλογισμός. Αυτά κόβε τα ευγενικά!
Μα όταν μιλάς εσύ, να μιλάς αργά, καθαρά και όταν υπάρχει ανάγκη. Και να ακούς τη δική σου φωνή καθώς μιλάει!
Αλλιώς σώπαινε!
Υπάρχουν πολύ λεπτότερες απόψεις στην ακρόαση. Μα αυτές εξετάζονται στις ειδικές συνθήκες μιας σχολής ή ομάδας Εσωτερισμού.
Μην παρακούς. Παραμέριζε το εγώ και γίνε ακροατής – ναι, με τα δυο αυτιά!
