Ζήλεψες πάλι;
Γιατί μίλησε όμορφα η άλλη κοπέλα– με σκέψη καθαρή και διατύπωση ορθή;
Πρασίνισες νιώθοντας να φεύγει ο πάτος από το στομάχι σου;
Ή μήπως χλόμιασες και ζαλίστηκες με απογοήτευση;
Δεν θα έπρεπε να χαίρεσαι που κάποιος επιτέλους εκφράζεται ορθά;
Δύσκολο δηλητήριο η ζήλεια. Αργό και ύπουλο μα εξίσου καταστροφικό σαν την πυρακτωμένη οργή.
Μπορείς να φανταστείς τις δυο μαζί – αποκριάτικες μάσκες της αγάπης;…
Ναι, τι νομίζεις; Ένα είναι το βασικό συναίσθημα απ’ το οποίο γεννιούνται όλα τ’ άλλα. Η αγάπη.
Την ξεχάσαμε όπως ξεχάσαμε και την αληθινή προέλευσή μας σ’ έναν παλμό αγάπης.
Ζήλεια, οργή και οι άλλες αδερφές τους μοιάζουν εκ πρώτης όψεως διαβολικές. Μα κοίτα τις αλλιώς.
Ζήλεια είναι αγάπη αγανακτισμένη που θέλει να φανερωθεί και να υμνήσει το όμορφο και το ορθό.
Η οργή δεν είναι αντίθετη της τρυφερότητας ή της στοργής. Εικόνισέ την σαν πληγωμένη πολεμίστρια, παλιά αμαζόνα, που ξεφωνίζει για δικαιοσύνη.
Και ο μεγάλος αδερφός τους, ο φόβος, έρχεται να σε προστατέψει μασκαρεμένος μαύρη αρκούδα.
Μάθε να αποδέχεσαι με υπομονή αυτά τ’ αδέρφια κι ας είναι η μορφή τους τρομερή.
