Ο τσιπρισμός, όπως δείχνουμε τακτικά, δεν είναι στολίδι μόνο του Σύριζα και της πεφωτισμένης «προοδευτικής» δήθεν Αριστεράς . Η αλαζονεία, ασυναρτησία και ψευδολογία μαζί με τη συγκάλυψη σκανδάλων (ανεπάρκειας, ανευθυνότητας, χρηματισμού και παρόμοιων πολιτικών αρετών,) μαστίζει εξίσου και τη Νέα Δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα. Μην έχετε αμφιβολία. Να μερικές ειδήσεις λίγο μετά τα μέσα Αυγούστου.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συμμετείχε την Κυριακή (17/08) σε τηλεδιάσκεψη ηγετών με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολόντιμιρ Ζελένσκι, που ακολούθησε την Κοινή Συνέντευξη Τύπου με την πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Κατά την διάρκεια της τηλεδιάσκεψης η οποία οργανώθηκε με πρωτοβουλία της Γαλλίας, οι ηγέτες ενημερώθηκαν για τα αποτελέσματα της συνάντησης του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν.
Ποιος στην ευχή ενδιαφέρεται για τη γνώμη του Κ. Μητσοτάκη και τι μπορεί να προσφέρει η Ελλάδα στο Ουκρανικό ζήτημα – έχοντας τις απειλές των Νεο-Οθωμανών ανατολικά;
(17/8) Λίγες ημέρες πριν από την 89η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης «κλειδώνουν» δύο από τα πολλά μέτρα που βρίσκονται στο τραπέζι των συζητήσεων και θα ανακοινώσει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης το Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου. Τα δύο σημαντικά μέτρα που έχουν «κλειδώσει» Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος της Κυριακής», τα δύο πιο σημαντικά μέτρα που έχουν «κλειδώσει» και υπάρχει πιθανότητα να ισχύσουν για τα εφετινά εισοδήματα και όχι για από το 2026, όπως αρχικά είχε αποφασιστεί.
Τώρα αποφάσισε να ξελαφρώσει, όχι τους χαμηλόμισθους, αλλά τη Μεσαία Τάξη, κάνοντας, όπως λέει, «πολιτική αντεπίθεση»!!! Τι τους νοιάζει η δική του «αντεπίθεση»; Γιατί όχι νωρίτερα; Και τι γίνεται με τους χαμηλόμισθους; Θα συνεχίσουν τα δόλια επιδόματα;
Ποιος ελέγχει την αγορά Κύριο Άρθρο 24.07.2024 Αυτορρυθμιζόμενη αγορά δεν υπάρχει. Ακόμη και οι φιλελεύθεροι συμφωνούν ότι πρέπει να υπάρχει εποπτεία – όχι ασφυκτική, αλλά ισχυρή. Παρά την αναγνώριση των στρεβλώσεων που χρονίζουν στην ελληνική αγορά –και παρά το πολιτικό κόστος που αυτές οι στρεβλώσεις προκαλούν– ο θεσμός της Επιτροπής Ανταγωνισμού παραμένει οργανωτικά καχεκτικός. Η μόνιμη ενίσχυση του θεσμού είναι τελικώς το ζητούμενο και όχι τα εφήμερα βοηθήματα.
Είκοσι χρόνια μετά, Κύριο Άρθρο 27.09.2024. Οι ιδέες για την αξιοποίηση του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου άργησαν δύο δεκαετίες. Οσα από τα ακίνητα των Αγώνων του 2004 έχουν απομείνει είναι, επιτέλους, καιρός να ενταχθούν στη ζωή της πόλης με τρόπο που θα τα καταστήσει λειτουργικά, κοινωνικώς ωφέλιμα και οικονομικώς βιώσιμα. Μέχρι σήμερα ήταν η σχολάζουσα «κληρονομιά» – σύμβολο της ελληνικής αβελτηρίας. Μπορούν να μεταμορφωθούν.
Ποιος πληρώνει τον ΟΠΕΚΕΠΕ, Κύριο Άρθρο 18.06.2025. Οσοι με δόλο απέσπασαν επιδοτήσεις που δεν δικαιούνταν έβλαψαν πρωτίστως τους συναδέλφους τους. Οι πολιτικοί που επέτρεψαν αυτή τη διασπάθιση πρέπει να λογοδοτήσουν. Υπάρχει όμως και η ατομική ευθύνη των συμμετεχόντων στην απάτη. Θα ήταν αδιανόητο για ένα κράτος δικαίου να μην κληθούν να επιστρέψουν όσα παρανόμως σφετερίστηκαν. Θα ήταν ανεπίτρεπτο να μετακυλιστεί το κόστος στους φορολογουμένους.
Εχει μεταναστεύσει η φιλοδοξία από τη χώρα;, Αλ Παπαχελάς13/8/25. Κάθε καλοκαίρι ερχόμαστε σε επαφή με Ελληνες που ζουν και διαπρέπουν στο εξωτερικό, σε διάφορους τομείς. Τους ρωτάς αν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν στην Ελλάδα και σε κοιτούν άλλοτε με δισταγμό και άλλοτε με απορία…..
Νιώθουν ότι τους έδιωξε η χώρα τους λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά και της φαυλότητας που χαρακτηρίζει τον τρόπο με τον οποίο έχει κυβερνήσει για πάρα πολλά χρόνια το πολιτικό μας σύστημα. Περνούν υπέροχα τις λίγες εβδομάδες που επισκέπτονται την Ελλάδα κάθε καλοκαίρι…..Βλέπουν μια χώρα που βγήκε από μια απύθμενη οικονομική κρίση και μπήκε σε έναν ενάρετο κύκλο ανάκαμψης να μην μπορεί να αποτινάξει τις παλιές συνήθειες που την οδήγησαν στη χρεοκοπία. Βλέπουν την έρευνα να βρίσκεται κοντά στο ναδίρ, πανεπιστημιακές ηγεσίες να οχυρώνονται μην έλθει κανένας ξένος και τους χαλάσει τη ρουτίνα, τρομακτικές δυσκολίες στο επιχειρείν.
Τίποτα δεν αλλάζει, Άρης Αλεξανδρής 17.08.2025. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, η χώρα δεν έχει προοδεύσει σε τίποτα: και οι φωτιές συνεχίζονται αμείωτες και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο παραμένει απαράλλακτος. Κάθε χρόνο, αποδεικνυόμαστε απροετοίμαστοι ακόμη και για τα ενδεχόμενα για τα οποία υποτίθεται ότι έχουμε προετοιμαστεί. Από την πλευρά του κράτους παρατηρείται μια ατάκτως εκλογικευμένη ηττοπάθεια: η κλιματική αλλαγή ως γενική πραγματικότητα και το 112 ως ελάχιστο μέτρο προφύλαξης έχουν δημιουργήσει στην κυβέρνηση την πεποίθηση ότι οι φωτιές είναι σε γενικές γραμμές αναπόδραστες και ότι το μόνο που μας μένει είναι να βγούμε από τον δρόμο τους εγκαίρως όταν ξεσπάσουν. Η επίσημη πολιτική του κράτους δίνει την εντύπωση πως αρνείται την πιθανότητα μερικής ανατροπής της κατάστασης: η φωτιά δεν μπορεί παρά να κάνει το καταστροφικό της έργο κι εμείς δεν έχουμε παρά να κάνουμε τον σταυρό μας (και να δείξουμε ευγνωμοσύνη αν μείνουμε ζωντανοί).
Αυτά τα λίγα αρκούν.
