Ο τίτλος είναι από το Κύριο άρθρο της Καθημερινής 22/11/25. Να και το άρθρο ολόκληρο: «Οταν η πολιτεία εξαγγέλλει ένα πρόγραμμα που συνεπάγεται και δαπάνη για τον πολίτη, όπως η επιδότηση για «πράσινα» οχήματα, πρέπει όχι μόνο να είναι συνεπής, αλλά και να πληρώνει την ασυνέπειά της. Είναι διπλά επιζήμιο το γεγονός ότι η κρατική αναξιοπιστία εκδηλώνεται (και) στο πεδίο της πράσινης μετάβασης. Αποτύχαμε και στον προγραμματισμό και στη «διαπαιδαγώγηση».»
Υπάρχει εδώ κι εβδομάδες η Εκθεση (Φτωχοποίησης) της ΕΛΣΤΑΤ για τις συνθήκες διαβίωσης του τρέχοντος έτους που χαρακτηρίζει την κατάσταση στο στεγαστικό ανεξέλεγκτη, τη δημόσια υγεία αποσαθρωμένη και την κοινωνία φτωχοποιημένη. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά κι ενδεικτικά για τις επιδόσεις της κυβέρνησης της ΝΔ:
Το 65% των νοικοκυριών δηλώνουν ότι είδαν επιδείνωση στο εισόδημά τους μέσα στο τελευταίο έτος. Ο δείκτης για τις ανικανοποίητες υγειονομικές ανάγκες αυξήθηκε σε μόλις ένα χρόνο σχεδόν δέκα μονάδες και εκτιμάται ότι θα αγγίξει το 21,9%, στο έτος, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι μόλις 3,6%. Το 26,9% του πληθυσμού ζει σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ποσοστό που είναι 6% μεγαλύτερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Όσο και αν η κυβέρνηση αυτοθαυμάζεται και οι ξένοι Οικοι ανεβάζουν την πιστοληπτοτική (ή επενδυτική) ικανότητα της χώρας, η πραγματικότητα για πολλούς πολίτες είναι διαφορετική. Το 75% της κοινωνίας δυσφορεί με την ακρίβεια, την ανεξέλεγκτη κατάσταση στο στεγαστικό, την αποσάθρωση της Δημόσιας Υγείας και τη μάλλον βίαιη φτωχοποίησή της. Γράφει και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος για το θέμα (Καθημερινή 11/11/25):
Ελληνικά μιλούν όλοι, όμως δίνουν στις λέξεις διαφορετική σημασία. Πάρτε για παράδειγμα την περίφημη δωρεάν δημόσια παιδεία. Είναι ένας τομέας που αφορά όλη την κοινωνία, επηρεάζει και την οργάνωσή της και το δημογραφικό, και γι’ αυτό την υπερασπίζονται όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Είναι ταμπού και γι’ αυτό κανείς δεν τολμά να το αγγίξει. Κανείς δεν τολμά να πει πόσο κοστίζει η περίφημη δωρεάν παιδεία στον οικογενειακό προϋπολογισμό, σε φροντιστήρια για όσους θέλουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο επίσης κατ’ όνομα δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο. Κοπτόμεθα για το στεγαστικό, όμως πού είναι εκείνες οι φοιτητικές εστίες και σε τι κατάσταση βρίσκονται; Για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας και της εγκληματικότητας αυστηροποιούνται οι ποινές με νόμους. Οι νόμοι είναι φτιαγμένοι από λέξεις. Λέξεις που παραπέμπουν σε πράξεις. Ομως, όταν οι λέξεις περιορίζονται στη χρήση του πολιτικού μικρόκοσμου, τότε ακυρώνονται και οι πράξεις.
Γράφει πιο αναλυτικά κα ο Νοτης Παπδόπουλος στο ίδιο φύλλο:
Στην κυβέρνηση (….)αντιτάσσουν τα οικονομικά επιτεύγματα των τελευταίων ετών: 500.000 νέες θέσεις εργασίας και οικονομική ανάπτυξη από τις υψηλότερες της Ε.Ε. Δυστυχώς αδυνατούν να αντιληφθούν ότι παρά την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα, ο μέσος μισθωτός εξακολουθεί να είναι φτωχότερος σήμερα σε πραγματικές τιμές απ’ ό,τι ήταν το 2009! Οχι μόνο γιατί τα ενοίκια, οι τιμές πώλησης των ακινήτων και η ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ είναι πολύ υψηλότερα από το 2009, αλλά γιατί οι αμοιβές των εργαζομένων παραμένουν πολύ χαμηλές. Σύμφωνα με την «Εργάνη», ακόμη και σήμερα πάνω από 1,5 εκατομμύριο μισθωτοί (δηλαδή περίπου το 66% των εργαζομένων με μισθωτή εργασία) έχουν μηνιαίο εισόδημα μικρότερο από 1.200 ευρώ μεικτά. Δηλαδή βάζουν στην τσέπη τους λιγότερα από 1.000 ευρώ καθαρά για να περάσουν τον μήνα. Την ίδια στιγμή, όπως ανέδειξε η «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι –περίπου 4 εκατ. πολίτες– εξακολουθούν να είναι οι πλέον αδικημένοι φορολογικά στη χώρα….Οι μισθωτοί φορολογούνται με συντελεστές από 25% έως 44%, ενώ οι επιχειρήσεις με 22%. Και στα μερίσματα των ελληνικών εταιρειών αναλογεί φόρος 5%, ενώ στην Ιρλανδία 51%, στη Γαλλία 34%, στη Γερμανία 26,3%, σε Ισπανία και Πορτογαλία 28%, στην Ιταλία 26% και στην Κύπρο 17%. Με άλλα λόγια, οι μισθωτοί είναι τα κορόιδα και οι κυβερνήσεις δεν τολμούν να διορθώσουν την αδικία.
Ναι η ασυνέπεια πληρώνεται, μα ποιος την πληρώνει;
