«άνοιγμα της καρδιάς» είναι ουσιαστικά εξάγνιση από αρνητικά δυσάρεστα στοιχεία
Ακούμε και διαβάζουμε πολλά για την καρδιά και για την ψυχή. Για τον νου, επίσης. Μα τον νου (ή το μυαλό) τον γνωρίζουμε, έστω και κάπως αόριστα. Βλέπουμε τις σκέψεις, τους υπολογισμούς, τις φαντασιώσεις του κλπ. κλπ. Μα η καρδιά είναι ένα σαρκικό όργανο, μια τρόμπα που ρυθμίζει την κυκλοφορία του αίματος, εντελώς δίχως τα συναισθήματα με τα οποία συνήθως συνδέεται. Η ψυχή είναι άγνωστη, μια ιδέα, μια εικασία δίχως αντικειμενική αντιστοιχία.
Η ψυχή είναι, υποτίθεται εκείνο το συστατικό της ανθρώπινης ενσωμάτωσης που ξεπερνά τον θάνατο και πάει (κατά ορισμένες θρησκείες) στον παράδεισο ή στην κόλαση ή ενσαρκώνεται ξανά σε κάποια μορφή στον γνωστό μας κόσμο. Μερικοί τη θεωρούν ένα αόρατο σώμα πολύ λεπτότερο και ανώτερο από τον νου, ενώ άλλοι την ταυτίζουν με τον νου. Αλλιώς παραμένει μια άγνωστη πλευρά του ανθρώπου.
Η καρδιά, πάλι, αναφέρεται στα (συν-)αισθηματικά φαινόμενα του ψυχισμού μας. Στην «καρδιά» του νου εδράζουν συναισθήματα όπως χαρά και θλίψη, ευχαρίστηση και πόνος, οργή και συμπόνοια, θάρρος, μίσος, γενναιοδωρία και αγάπη.
Μερικοί διδάσκουν πως η καρδιά είναι κλειστή και αν ανοίξει θα δώσει μόνιμη ευτυχία ή μεγάλες δυνάμεις στο άτομο.
Το «κλείσιμο» της καρδιάς (πάντα του νου) είναι περιορισμοί με αρνητικά συναισθήματα (οργή, φοβία, μίσος, αηδία κλπ.) που παράγει ο εγωισμός. Το «άνοιγμα της καρδιάς» είναι ουσιαστικά εξάγνιση από αρνητικά δυσάρεστα στοιχεία – η μετακίνηση και κατάλυση εμποδίων, η διάλυση των αρνητικών συναισθημάτων.
Αρχικά παύεις να τα εκδηλώνεις έμπρακτα στη συμπεριφορά σου – όσο και αν φουντώνουν μέσα σου και νιώθεις να σε κατακλύζουν και να σε πνίγουν. Οι ψυχολόγοι γενικά συνιστούν την ελεύθερη εκδήλωση αυτών των συναισθημάτων, μα αυτή είναι βλαβερή καθώς χύνει δηλητήριο στην ατμόσφαιρα. Το άτομο ας μάθει να τα συγκρατεί μέσα του κι έτσι να μην ξοδεύει την ενέργειά του και να τη χάνει. Αν τη διατηρήσει, κάποια ώρα αυτή γίνεται θετική.
Η εξάγνιση του αισθηματικού τομέα του νου (της «καρδιάς») χρειάζεται χρόνο. Μα πρώτιστα χρειάζεται κάποιον δάσκαλο που ξέρει όντως και μπορεί να σου δείξει πώς δεν εκδηλώνεις αυτά τα δυσάρεστα παράγωγα του εγωισμού και μετά πώς αυτά μετατρέπονται σε θετική ενέργεια μεγαλοψυχίας, αλληλεγγύης, συμπόνιας, αγάπης, φροντίδας…
Χρειάζεται χρόνος μα και η πρακτική βοήθεια. Ο αληθινά ώριμος άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, είναι το άτομο που έχει συνειδητοποιήσει τις αρνητικές λειτουργίες και μπορεί να προχωρήσει σε μεταμέλεια και μετάνοια, αφού αναγνωρίσει δικά του λάθη, σε συγχώρεση (αντί θυμό, μνησικακία κι εκδικητικότητα), συμφιλίωση και, μετά, αρμονική σχέση.
Συγκράτηση, σιωπή, συνειδητοποίηση, συγχώρεση!
