Αντιγράφω από άρθρο του Αντρέα Δρυμιώτη Καθημερινή, 11/1/26. Σ’ αυτό ο αρθρογράφος ανατυπώνει μια Επιστολή που του έστειλε ένας εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας στο 1ο ΕΠΑΛ τη σχολική χρονιά 2022-23.
[Η] κατάσταση είναι γνωστή σε όλο το εκπαιδευτικό προσωπικό, τη δευτεροβάθμια διεύθυνση και την τοπική κοινωνία, κρίνω όμως πως μάλλον δεν έχει αξιολογηθεί σωστά η σοβαρότητά της….Τη Δευτέρα 10/10/22 πήγα…. για το 1ο μου μάθημα. Από την πρώτη στιγμή δεν χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα ή εμπειρία για να καταλάβει κάποιος πως η κυριαρχία των μαθητών είναι απόλυτη και αρνητική. Είναι φανερό από την περικυκλωμένη με επιδεικτικά καπνίζοντες μαθητές αίθουσα καθηγητών. Το κάπνισμα είναι ελεύθερο σε όλο τον προαύλιο χώρο ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις….. Τα κινητά είναι σε διαρκή λειτουργία μέσα – έξω από τις τάξεις, τραβώντας βίντεο και τροφοδοτώντας το τικ-τοκ με “κατορθώματα” από την εξουσία που έχουν επιβάλει οι πλέον παραβατικοί στον σχολικό χώρο, παράδειγμα για άλλους μαθητές άλλων σχολείων.
[Κ]ατά την πρώτη εμφάνισή μου στο μοναδικό τμήμα Α΄ τάξης αντιμετώπισα μια συνεννοημένα εξωφρενική κατάσταση. Μαθήτριες, εκ περιτροπής, έρχονταν και κάθονταν στην έδρα, βάζαν τα πόδια τους πάνω στα θρανία, όλοι άλλαζαν θέσεις, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς και κοπανιόταν με δύναμη, κόσμος μπαινόβγαινε, φωνές, ουρλιαχτά και κινητά…. Μία εκ των μαθητριών που απέβαλα κάθισε έξω από την πόρτα και την ανοιγόκλεινε κοπανώντας τη με δύναμη. Της είπα να σταματήσει να το κάνει γιατί θα την πάω στον λυκειάρχη να πάρει ημερήσια αποβολή. Δεν σταμάτησε…. Μάθημα δεν κατάφερα να κάνω και στο τέλος πήγα στον λυκειάρχη, που έδωσε τελικά αποβολή στη μαθήτρια γιατί, εκτός των άλλων, όση ώρα της μιλούσε αυτή «έσκαγε τσιχλόφουσκες στα μούτρα του», ενώ προηγουμένως γίναμε μάρτυρες του τρόπου με τον οποίο μίλησε η μαθήτρια αυτή στον πατέρα της.
Και ο Αντρέας Δρυμιώτης συνεχίζει: Για να σας αποζημιώσω θα σας πω ένα σχετικό ανέκδοτο. Επιθεωρητής παρακολουθεί το μάθημα των θρησκευτικών σε κάποιο σχολείο. Ρωτάει, λοιπόν, κάποιον μαθητή: «Πες μου, παιδί μου, ποιος γκρέμισε τα τείχη της Ιεριχούς;». Έντρομος ο Γιαννάκης απαντά: «Δεν το έκανα εγώ, κύριε, και δεν ξέρω ποιος το έκανε». Ο επιθεωρητής πάει στον Διευθυντή του σχολείου και του εξιστορεί το συμβάν. Τότε ο Διευθυντής τού λέει: «Γνωρίζω τον Γιαννάκη και την οικογένειά του. Είναι καλό παιδί και δεν λέει ψέματα. Αφού λέει ότι δεν το έκανε αυτός πρέπει να τον πιστέψουμε». Ο επιθεωρητής επιστρέφει στη βάση του και συναντά τον υπεύθυνο για την εκπαίδευση στην Περιφέρεια. Αφού του περιγράφει το τι συνέβη στο τάδε σχολείο, ο υπεύθυνος του δίνει τη χαριστική βολή: «Τι κάθεσαι και χολοσκάς. Θα πάρουμε τρεις προσφορές και ο μειοδότης θα τα ξαναχτίσει».
Η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου το διατύπωσε επιγραμματικά: «Ο απόφοιτος δημοτικού πριν από 40 χρόνια ήξερε περισσότερα από τους αποφοίτους λυκείου σήμερα».
Μπορούν να αλλάξουν τέτοιες καταστάσεις;
