Στο μεταξύ κάποιος άκουσε κάτι από τη συνομιλία και δυο μαθητές του σοφού ήρθαν και κάθισαν ήσυχα. Πάντα κάτι μαθαίνουν και ας άκουγαν τις ίδιες ιδέες για πολλοστή φορά. Η πεταλούδα τους εξέτασε με περιέργεια μα περίμενε την απάντηση στα ερωτήματά της. Ήταν ο μάγειρας για τον οποίο είχε ακούσει; Και πού ταίριαζε η επιθυμία της για ελευθερία;
“Όχι δεν είμαι κανένας σπουδαίος μάγειρας”, είπε απλά ο Κομφούκιος και τα μάτια του ήταν λιμνούλες γαλήνης. “Μα μπορώ να δεχτώ και ανόητες ερωτήσεις.” Σήκωσε έναν χαρτοκόπτη από νεφρίτη και τον άφησε να πέσει σ’ ένα μαξιλάρι δίπλα του. “Ο αέρας κινείται σε κάθε κατεύθυνση ελεύθερα. Ελεύθερα κινήθηκε και ο χαρτοκόπτης μα μόνο προς τα κάτω. Ελεύθερα κινούνται και οι κλώνοι του δέντρου μα δεν αφήνουν τον κορμό που στέκεται σταθερός. Δίχως τις ρίζες, το σταθερά στο χώμα δέντρο δεν θα ζούσε. Κι εσύ μπορείς να πετάξεις προς τα πάνω ή κάτω ή στο πλάι. Εμείς οι άνθρωποι κινούμαστε σταθερά πάνω στο έδαφος. Το κάθε ον σύμφωνα με τη φύση του. Δεν μπορεί αλλιώς.”
“Α,” ξεφώνισε η πεταλούδα “η πειθαρχία στη φύση μας έχει την ευχαρίστηση του σεξ!”
“Μπορείς να το πεις κι έτσι” συμφώνησε ο σοφός. “Το σύμπαν, και στην περίπτωση μας η Γη είναι σαν μια μεγάλη πίστα χορού όπου το κάθε πλάσμα χορεύει με τον φυσικό ρυθμό του. Αν όλα χόρευαν ελεύθερα, όπως ήθελαν, θα είχαμε χάος. Μα υπάρχει μια γενική αρμονία κι ας μην τη βλέπουμε πάντα εμείς, επειδή όλα τα πλάσματα χορεύουν στον ρυθμό τους. Εκεί είναι η ελευθερία. Μεγαλείο έχει ο ήλιος και η αστραπή. Μεγαλείο κι ένα φλυτζάνι και μια γουλιά τσάι.”
“Θεϊκή χορογραφία!” είπε με θαυμασμό η πεταλούδα. “Σ’ ευχαριστώ δάσκαλε!” Με χάρη πετάρισε μακριά.
“Ορθά κατάλαβε η πεταλούδα,” μίλησε στους μαθητές του τώρα. “Το ίδιο είναι να φροντίζετε τα δωμάτια, να πλένετε τα ρούχα σας και να στρώνετε απλά το τραπέζι! Η ελευθερία, ο μόνιμος παράδεισος δεν είναι κάπου μακριά. Είναι στην αριστεία της συμπεριφοράς μας – πώς καθόμαστε, πώς μιλάμε, πώς τρώμε, πώς τα όργανα μας κάνουν οτιδήποτε!”
