Υπάρχει εξέλιξη, κίνηση, πρόοδος. Μα είναι προς τα κάτω – παρακμή, εκφυλισμός. Μας λείπει η λέξη κατέλιξη – και το ρήμα κατελίσσομαι.
Η Αγγλική έχει evolution (εξέλιξη), μα έχει και devolution (κατέλιξη, παρακμή). Έχει και involution για εσωτερική εξέλιξη που είναι εκλέπτυνση, μια εξέλιξη σε ανώτερο, λεπτότερο επίπεδο επίγνωσης, κατανόησης και συνειδησίας. Ας μείνουμε με τη devolution.
Εδώ και δεκαετίες εξελισσόμαστε ως πνευματικά όντα μα δεν αναπτυσσόμαστε: όχι μόνο εμείς ως άτομα με ανθρώπινη μορφή και ψυχολογία, μα και η κοινωνία μας, ο πολιτισμός (ή κουλτούρα) και ο κόσμος γενικότερα.
Υπάρχει κίνηση. Όχι όμως προς τα πάνω ή προς τα μέσα, σε μια ανώτερη ή βαθύτερη οντότητα, σε έναν λεπτότερο ψυχισμό ελεύθερο από εγωισμό, αρπακτικότητα, ματαιοδοξία, ψέμα, οργή, μίσος και παρόμοια.
Η ταμίας στο σουπερμάρκετ ή σε οποιοδήποτε κατάστημα πλέον, κάνει τις προσθαφαιρέσεις και τους πολλαπλασιασμούς με ηλεκτρονική συσκευή. Δεν ξέρει πόσο κάνουν 7×8 ή 6×9, Μα ούτε τη γλώσσα μας τη διαχειριζόμαστε πια με αναφορά στους γραμματικούς κανόνες, (κι ας έχουν απλοποιηθεί), σε ακρίβεια, σε όμορφη έκφραση και σε λογική.
Η παρακμή εξελίσσεται μηχανικά, φωναχτά και υπερήφανα, διότι νομίζουμε πως λόγω τεχνικής προόδου και αύξησης πλούτου γενικά – πως προοδεύουμε σε κάθε τομέα της ζωής.
Κυνηγάμε πλούτο, καλοπέραση και ηδονή. Αυτή τώρα είναι η κινητήρια δύναμη που μας ωθεί. Η ύστατη αξία. Η νέα θεότητά μας. Κι έτσι ανεχόμαστε πιέσεις πανταχόθεν, προθεσμίες, πράγματα που θα είναι άχρηστα σε 3 ή 5 έτη.
Κι έτσι χάνουμε ηρεμία, ύπνο, χαρά – και τον εαυτό μας!
Οι λίγοι το αντιλαμβάνονται και μας προειδοποιούν. Οι πολλοί δεν ακούμε!
