Βλέπεις τη ζωή βουνό όλο ανηφοριές με βράχια και γκρεμούς και βάσανα.
Είσαι πάντα το Απόλυτο Πνεύμα που πάντα ήσουνα απ’ την αρχή και θα είσαι ως το τέλος.
Οπότε δεν υπάρχει δρόμος, μονοπάτι, οδός – προς την Αλήθεια, Ελευθερία, Σοφία, Φώτιση!
Ούτε καμιά Κλίμακα προς τον Ουρανό – σαν του νεαρού Ιακώβ (Γενεση, 28.12), ή του μοναχού Σιναΐτου. Κάθε σκαλοπάτι κι ένα όνειρο στην ύπνωση της χωριστότητας.
Κάθε απόσταση είναι ψευδαίσθηση χώρου και χρόνου σε ονειρική αφύπνιση.
Τι νομίζεις μπορεί να σε χωρίζει από εκείνο που είσαι;
Όλα είναι σχήματα λόγου να βοηθούν την κατανόηση του μυαλού που βολοδέρνει με απληστία σε σύγχυση.
Νομίζεις πως αναζητάς μα κι η αναζήτησή σου της Αιωνιότητας όνειρο είναι σύντομο. Το αιώνιο που αναζητάς, το άγνωστο Ον που ψάχνεις – εκείνο είσαι, μα τώρα μεταμφιεσμένο.
Το μονοπάτι ξεκινά εκεί που ξέχασες τι είσαι και τώρα βλέπεις τη ζωή βουνό όλο ανηφοριές με βράχια και γκρεμούς και βάσανα.
Το μονοπάτι αφανίζεται όπως όταν νιώθεις ακλόνητα να είσαι η απλή, η ενιαία παρουσία – όπως τη φαντασίωση φιδιού στον νου απ’ την κουλούρα λάστιχου ή σκοινιού, όταν τη δεις από κοντά, τη χάνεις.
Είναι μια αστραπή θύμησης κι αναγνώρισης που κατακαίει το παλιό πέπλο λησμονιάς και άγνοιας και πλάνης.
Όπως παλιά, πάλι ξυπνάς, σηκώνεσαι, τρως, πηγαίνεις στη δουλειά. Και τώρα τίποτα δεν αλλάζει, όμως όλα είναι πολύ διαφορετικά!
