Η ζωή σου δεν είναι, όπως νομίζεις, δική σου. Αν τη ζεις αληθινά με το ημερονύκτιο καθημερινά, παύει να είναι όλο πίεση προσωπική, γίνεται πραγματικά ποιητική.
Όταν δεις πως τρέχεις είτε γιατί, νομίζεις, χρέος παλιό σε κυνηγά, είτε γιατί εσύ κυνηγάς, σταμάτα κι ανάπνευσε αργά, βαθιά.
Το χάος της κυκλοφοριακής διαδρομής γίνεται πρακτική υπομονής. Των συναδέλφων ύπουλες σκευωρίες, της οικογένειας οι απαιτήσεις, όλες γίνονται δικές σου επιθυμίες.
Όταν σε παραλύει του τρόμου ή της αμφιβολίας η σκιά, σύνελθε κι ανέπνευσε αργά, βαθιά.
Κανένα δράμα σου δεν επηρεάζει το φως της μέρας. Δεν νοιάζεται η νύχτα αν ξαγρυπνάς και δεν εξαφανίζεται ο αέρας.
Όταν ο νους γεμίζει σύγχυση και τρέλα, σώπαινε, ανάπνευσε αργά βαθιά, ησύχασε και χαμογέλα.
Δεν είσαι ο πόνος της καρδιάς, η ενοχή που τύπτει. Είσαι το φως που σιωπηλά τα αποκαλύπτει.
