Υπάρχει μια παλιά παραδοσιακή ιστοριούλα στην Ινδία που εικονίζει απλά μια προσέγγιση και λύση των προβλημάτων μας.
Ένας χωρικός πήγαινε στο σπίτι του μετά την εργασία του στο χωράφι. Το σκοτάδι πύκνωνε μα η λάμπα του φώτιζε το μονοπάτι μπροστά του. Ξάφνου βλέπει ένα φίδι κουλουριασμένο λίγα μέτρα πιο μακριά στο μονοπάτι. Ένιωσε πανικό και σταμάτησε. Διάφορες σκέψεις στροβιλίστηκαν στο μυαλό του μαζί με τον φόβο μήπως ήταν δηλητηριώδες. Να περάσει, να κάνει πίσω, να βρει ένα κλαδί και να χτυπήσει το φίδι; Τι να κάνει; Έτσι στάθηκε σαν παράλυτος για λίγο. Κάτι άλλο κινήθηκε στο μυαλό του και κάνοντας ένα βήμα μπροστά έριξε περισσότερο φως. Είδε τότε πως επρόκειτο για ένα κομμάτι σκοινί…
Συχνά η άγνοια μας κάνει να υποφέρουμε καθώς δημιουργείται ένα δύσκολο πρόβλημα κι εμείς δεν βλέπουμε καμιά λύση μα δεν εξετάζουμε τα θεμέλια που στηρίζουν το πρόβλημα. Γι’ αυτό ίσως ο Αϊνστάιν είπε “Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας όσο σκαφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο που τα δημιουργήσαμε. Χρειάζεται νέος τρόπος σκέψης.”
Η δυσκολία του χωρικού δεν υπήρχε έτσι όπως την έβλεπε. Το φίδι ήταν πραγματικό μόνο μέσα στο μυαλό του.
Έτσι κι εμείς συχνά προβάλλουμε τις δικές μας ερμηνείες, τους φόβους και τις ανασφάλειες μας σε μια εντελώς ουδέτερη κατάσταση ή διαδοχή γεγονότων. Αυτές οι ερμηνείες και προβολές πάνω στην ουδέτερη πραγματικότητα δημιουργούν το πρόβλημα που όμως δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου μας.
Ο χωρικός ξεπέρασε τη δυσκολία ρίχνοντας περισσότερο φως με λίγο θάρρος. Το φως της λάμπας είναι η κατανόηση και γνώση μας. Η νυχτερινή σκοτεινιά συμβολίζει την άγνοια. Το φίδι-σκοινί συμβολίζει την πραγματικότητα που δεν βλέπουμε μα φανταζόμαστε σε συνθήκες άγνοιας.
