Το άρθρο παρουσιάζει μια τομή σε αυτήν τη συγκυρία.
Οι πολιτικάντηδες είναι η χειρότερη φάρα στην Ελλαδική κοινωνία. Δεν δείχνουν, από τον πρωθυπουργό ως το τελευταίο μέλος εξω-κοινοβουλευτικού κόμματος (πχ. Ανταρσύα) την παραμικρή διάθεση να αλλάξουν νοοτροπία για το καλό της Πολιτείας. Τους κυβερνά με σιδερένια λαβή ο αλαζονικός εγωισμός!
Ο Νότης Παπαδόπουλος συνοψίζει την κατάσταση (Καθημερινή 10/5/26: Ο σαρκασμός του Καρόλου και η ελληνική αρένα):
Η κυβέρνηση κουνάει το δάχτυλο στην αντιπολίτευση ότι υποσκάπτει τους θεσμούς όσον αφορά τις Ανεξάρτητες Αρχές, όταν η ίδια ψήφισε Πρόεδρο της Δημοκρατίας με 151 ψήφους ενώ υποσχόταν ότι θα επιλεγεί ανώτατος άρχοντας ευρύτερης αποδοχής. Η αντιπολίτευση [πάλι] δεν πρέπει να ξεχνά ότι η καταπάτηση των θεσμών δεν γεννήθηκε το 2019. Αντιθεσμικές παρεμβάσεις υπήρξαν ασφαλώς και τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, με αποκορύφωμα την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας το 1985, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν «χρωματιστά ψηφοδέλτια» που παραβίαζαν τη μυστικότητα της ψήφου.
Αν κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν αναγνωρίσουν τα λάθη τους και τους σκελετούς που έχουν στις ντουλάπες τους και δεν βρουν κοινή γλώσσα συνεννόησης, η χώρα θα πηγαίνει δυο βήματα μπροστά κι ένα πίσω. Κι ολοένα μεγαλύτερο ποσοστό της κοινής γνώμης θα γυρίζει την πλάτη στην πολιτική.
Από άρθρο της Αγγελικής Σπανού (Καθημερινή, 10/5/26: Σκέψεις στο μποτιλιάρισμα) παίρνω μερικές επισημάνσεις για τα πολλά, δυστυχώς, στραβά στην Πολιτεία.
= Καχεξία των θεσμών (από την υπερσυγκέντρωση εξουσιών στο γραφείο του πρωθυπουργού μέχρι τις εξαρτήσεις της ηγεσίας της Δικαιοσύνης).
= Το κράτους, η λειτουργία του οποίου χαρακτηρίζεται από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, πελατειασμό, αδιαφάνεια, αναξιοκρατία, αυθαιρεσία, ανορθολογισμό.
= Φορολογικό, αφού μισθωτοί και συνταξιούχοι εξακολουθούν να σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος.
= Το δημογραφικό, δεδομένου ότι η χώρα γερνάει με θανατηφόρες παρενέργειες για την αγορά εργασίας, το ασφαλιστικό, ακόμη και την εθνική άμυνα.
= Εκπαιδευτικό σύστημα. πέρα από τον θρίαμβο της παραπαιδείας (ακόμη και μαθητές δημοτικού κάνουν πλέον εξωσχολικά μαθήματα), πέρα από την έμφαση στην αποστήθιση αντί για την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, πέρα από τον πληθωρισμό πανεπιστημιακών σχολών που δεν συνδέονται με τη σύγχρονη αγορά εργασίας, είναι αναχρονιστική η διδακτέα ύλη και αναποτελεσματικός ο τρόπος διδασκαλίας, με αποτέλεσμα να παίρνουν πτυχίο νέοι άνθρωποι με άγνοια για τα στοιχειώδη (τη γλώσσα, την ιστορία, τη διεθνή πραγματικότητα).
= Συγκοινωνιακό. Με μετρό δεν πας ούτε από τους Αμπελοκήπους στο Παγκράτι, άνθρωπος με αναπηρία κινδυνεύει αν κυκλοφορήσει στο κέντρο της Αθήνας, η μετακίνηση από το σπίτι στον χώρο εργασίας μπορεί να διαρκέσει όσο η μετακίνηση σε άλλο νομό, ενώ πληθαίνουν οι βιαιοπραγίες για μια θέση πάρκινγκ.
= Ζήτημα ταξικό: Ο φτωχός θα προτάξει την ασυλία των ελίτ και τις ανισότητες, ο πλούσιος τη χαμηλή παραγωγικότητα και τη δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση.
Υπάρχουν και άλλα μα νομίζω μπορούμε να συλλογιστούμε αυτά τα λίγα που στην πραγματικότητα είναι πάρα πολλά για μια χώρα στην ΕΕ που από το1978 (σχεδόν 50 έτη τώρα) έχει δημοκρατικό καθεστώς και για 45 έτη βρίσκεται στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αλλά μη ξεχνάμε πως το επίπεδο μόρφωσης έχει πέσει πολύ χαμηλά και ο περιούσιος κι εξυπνότερος λαός δεν μπορεί να διακρίνει το καλύτερο από το μέτριο και το καλό. Το έθνος έχει τους ηγέτες που του αξίζουν –, στην Εκπαίδευση, στη Θρησκεία, στην Πολιτική ….
