έτσι η Μια Ύπαρξη σε έπλασε με τη δημιουργική φαντασία της
Θα υποθέσω πως όντως σε ενδιαφέρει το ερώτημα και δεν είναι σκέτος εξυπνακισμός.
Πρώτα, λοιπόν, να αναρωτηθείς “Ποιος είμαι αυτός/αυτή, εγώ, που ερωτώ για να μάθω;”
Αλήθειας, ποιος/ποια ή τι είσαι; Μετά, από πού πηγάζει αυτό το πολυσήμαντο ερώτημα;
Συγχωρέστε με που μιλάω στον ενικό, μα θέλω εσύ προσωπικά που διαβάζεις αυτές τις γραμμές μας να συλλογιστείς το θέμα έτσι όπως ξετυλίγεται μεταξύ μας.
Υπάρχεις διότι απλά υπάρχει Μια Ύπαρξη ακαθόριστης μορφής κι απεριόριστης διάρκειας, μα, ως φαίνεται, με πολυποίκιλες εκδηλώσεις.
Όταν όλες αυτές εξαφανιστούν, αν ποτέ γίνει κάτι τέτοιο, μένει κάτι και αυτό μπορεί να μοιάζει σε μας με κενό, τίποτα. Μα δεν μπορεί να είναι “τίποτα”, γενικό, απόλυτο. Διότι μόνο τίποτα προέρχεται από το απόλυτο τίποτα – κι εμείς, όσο τιποτένιοι κι αν είμαστε, βλέπουμε άλλα πολλά όντα όπως πλανήτες και ήλιους να υπάρχουν. Οπότε από κάποια ουσία/ενέργεια, ύπαρξη προήρθαν όλα.
Από την ίδια Πρώτη Ύπαρξη προήλθες κι εσύ, με μορφή άντρα ή γυναίκας, σώμα ψηλό ή κοντό, μαλλιά μαύρα ή καστανά και παρόμοια, αλλά και με νου γρήγορο και διεισδυτικό ή αργό και αμβλύ.
Είσαι έτσι όπως είσαι (ή νομίζεις πως είσαι) διότι έτσι η Μια Ύπαρξη σε έπλασε, ή, πιο ορθά, σε αποκύησε με τη δημιουργική φαντασία της – ένα ακόμα διαφορετικό πλάσμα μέσω του οποίου να εμπειράται τη ζωή.
Η ζωή δεν είναι δοκιμασίες. Είναι θέατρο φωτός και ίσκιων σε πολλές φόρμες. Δεν πετυχαίνεις ούτε αποτυχαίνεις. Μα μπορείς να θυμηθείς …
Δεν υπάρχεις αυτεξούσιος κι αυθύπαρκτος για να “εξελιχθείς, να (μετα)γίνεις κάτι άλλο”, μα για να έχεις καθαρό νου και ζωντανές αισθήσεις να παρατηρείς ό,τι είναι ενώπιον σου και να θυμάσαι την προέλευσή σου. Κι έτσι να έχεις επίγνωση της μεγαλοσύνης κι ευτυχίας σου.
Γι’ αυτό ρωτάς. Γιατί λησμόνησες και την προέλευση και την ευτυχία σου. Μα εσύ, στον Εαυτό σου, είσαι συγχρόνως η απάντηση.
Δεν υπάρχει άλλη αιτία: μόνο αγαλλίαση και θαυμασμός. Ούτε άλλος σκοπός: μόνο επίγνωση και ύπαρξη.
