Εκείνο που δεν βλέπεις ή νιώθεις!
Εύκολο! Μα θες πράγματι να μάθεις; Τι είναι αυτό που ρωτάει; Μπορείς να το πάρεις στα σοβαρά; Και αν σου δώσω απαντήσεις, τι μ’ αυτό; Τις εμπιστεύεσαι;
‘‘Εγώ’’ είμαι η πρώτη πλάνη, απομάκρυνση από την πραγματικότητα του αληθινού Εαυτού σου.
‘‘Εγώ’’ είμαι το κέντρο, η βάση. Μα όσο κι αν ψάξεις δεν θα ‘‘με’’ βρεις, γιατί δεν υπάρχω παρά μόνο σαν φευγαλέος ίσκιος.
Έρχομαι με κάθε συναίσθημα ή σκέψη, κάθε σοκ ή ανάμνηση. Μιλώ με την ίδια φωνή, ψιθυρίζω με τον ίδιο τόνο.
Μα όσο κι αν ψάξεις δεν θα με βρεις. Κάτω από τον τόνο, πίσω από τη φωνή, είναι η ανάμνηση, το σοκ, η σκέψη, το συναίσθημα.
Και κάτω απ’ όλα, πίσω απ’ όλα, πάνω απ’ όλα, γύρω απ’ όλα – η ανεξιχνίαστη σιγή.
Κάτι όμως, μια απροσδιόριστη παρουσία, βλέπει την ανάμνηση, το σοκ, τη σκέψη, το συναίσθημα, τη σιγή. Μα δεν μιλάει.
‘‘Εγώ’’ είμαι μια πολυφορεμένη μάσκα, μια πολυεκδηλωμένη φωνή, φτιαγμένη μέσα στον νου για να μεταμφιέζεται η αμετάβλητη Παρουσία και να παίζει ρόλους πολλούς.
‘‘Εγώ’’ είμαι σαν ένα σύννεφο που όμως, πυκνό και γκρίζο, καταφέρνει να κρύψει τον ουρανό.
Έτσι συνήθισες να ζεις. Το ξέρεις;
Όμως, άνεμος επιθυμίας φέρνει το σύννεφο και άνεμος επιθυμίας θα το διώξει – στην ώρα του.
Όμως, μπορείς να συλλογιστείς τη σιωπηλή παρουσία πέρα από όλα. Είναι απλή επίγνωση, σταθερή, αμετάβλητη. Είναι το απερινόητο Ον.
Εκείνο που είσαι πάντοτε, κι ας μην το συνειδητοποιείς!
