Όλοι φοβόμαστε το Άγνωστο που παραμονεύει σε κάθε βήμα μας, σε κάθε σκαλοπάτι. Φοβόμαστε και τις γνωστές δυσκολίες και συμφορές της καθημερινότητας.
Άγνωστο από πού και πώς φυτεύτηκε ο σπόρος αυτός του φόβου στην καρδιά μας.
Ο Λιβανέζος ποιητής Khalil Gibran (1883-1931) που έγραψε τα Sand and Foam, The Prophet και The Garden of the Prophet (μεταφρασμένα στα Ελληνικά και δημοσιευμένα από διάφορες εκδόσεις) έγραψε το ποίημα Fear για τον φόβο του ποταμού να χυθεί και να χαθεί στη θάλασσα. Στη μετάφρασή μου από το αγγλικό κείμενο ακολουθώ το πεζό στυλ με μερικές διασκευές.
Πριν χυθεί στη θάλασσα το ποτάμι τρέμει με φόβο.
Κοιτάει πίσω τη διαδρομή που ακολούθησε από τις κορυφές των βουνών [μέσα από κατηφορικά φαράγγια], η μακριά ροή που διέσχισε δάση, χωράφια και χωριά.
Και τώρα βλέπει μπρος του μια θάλασσα απέραντη [ως τον μακρινό ορίζοντα] που αν κυλήσει μέσα της, εξάπαντος θα εξαφανιστεί για πάντα.
Μα δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Η ροή του ποταμού δεν μπορεί να αντιστραφεί.
Κανένας δεν μπορεί να στραφεί προς τα πίσω.
Σε αυτήν την ύπαρξη, στην ζήση αυτή, είναι ανέφικτη η αντιστροφή.
“Να το ρισκάρω πρέπει”, σκέφτεται ο ποταμός. “Θα χυθώ στον ωκεανό και μόνο τότε θα φύγει και ο φόβος μου”.
Πράγματι, μόνο έτσι θα μάθει ο ποταμός πως δεν θα εξαφανιστεί μες στον ωκεανό. Έτσι θα γίνει ο ίδιος ωκεανός!
