Είναι αλήθεια πως έχουμε ένα σχετικά φιλελεύθερο καθεστώς με ημι-ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, σχετικά ελεύθερες εθνικές εκλογές, ανταγωνιστικές επιχειρήσεις κλπ. – που μας κατατάσσουν αυτόματα στην πολιτισμένη Δύση και τη ΕΕ, έναν μοναδικό κήπο φιλελεύθερης σοσιαλ-δημοκρατίας.
Αλλά πρέπει να καταλάβουμε πως η «δημοκρατία» είναι μια πλάνη εθελοτυφλίας – διότι κανένας «δήμος» δεν «αυτό-κυβερνάται» – όπως μας αρέσει να πιστεύουμε σε μια παλαβή αυταπάτη. Απλώς εκλέγουμε κάθε 4 (ή τόσα) έτη ορισμένους ανθρώπους που μας κοροϊδεύουν με ψευδέστατες υποσχέσεις και αυτοί μας κυβερνούν. Κι εμείς δεν θέλουμε να μάθουμε από το πάθημά μας!
Ο Αντρέας Δρυμιώτης δίνει ένα ωραίο παράδειγμα για το σοβιετικού τύπου κράτος που έχουμε και συνηθίσαμε, παρότι πολλοί νουνεχείς αναλυτές (όπως και ο υποφαινόμενος και οι συνεργάτες του) αναδεικνύουν την πλάνη, Καθημερινή 3/5/26. Το θέμα είναι το outsourcing, δηλ. η ανάθεση έναντι αμοιβής ορισμένων εργασιών σε τρίτους. Είναι μόνο μια εκδήλωση της σοβιετικής μίμησης νοοτροπίας που έχει ριζώσει στους πολίτες της χώρας και ιδίως στη φάρα των πολιτικάντηδων. Το πρωθυπουργοκεντρικό καθεστώς κυβέρνησης και κράτους είναι άλλο.
Η ιστορία είναι πολύ διδακτική. Ειδικά στην Ελλάδα όπου το outsourcing των υπηρεσιών δεν είναι τόσο ανεπτυγμένο όσο στις προοδευμένες χώρες. Ειδικά, το Ελληνικό Δημόσιο στον τομέα αυτό βρίσκεται στη λίθινη εποχή. Συγκαταβατικά, στην εποχή του χαλκού. Οποιαδήποτε ανάγκη δημιουργηθεί, αμέσως αντιμετωπίζεται με τη δημιουργία της σχετικής υπηρεσίας και τη στελέχωση με προσωπικό, χωρίς καμία μελέτη για τυχόν εναλλακτικές λύσεις. Θα σας το τεκμηριώσω με ένα θετικό και ένα αρνητικό παράδειγμα.
Το θετικό παράδειγμα είναι η συγκέντρωση και μετάδοση των αποτελεσμάτων των εκλογών. Αυτή είναι μια δραστηριότητα η οποία απαιτεί ειδικό εξοπλισμό, ειδικό λογισμικό και έντονη ανθρώπινη δραστηριότητα για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Από το 1981 το έργο αυτό γίνεται επιτυχημένα με outsourcing υπηρεσιών που παρέχονται από εξειδικευμένες εταιρείες. Πρώτα η εταιρεία Ηλεκτρονικοί Διερευνητές Δοξιάδη Α.Ε. το 1981, στη συνέχεια η Δέλτα Πληροφορική Α.Ε., ακολούθως η Δέλτα – Singular Α.Ε. και σήμερα η Singular Logic Α.Ε. Στα 44 χρόνια ο «εργολάβος» του έργου έχει αναπτύξει ιδιαίτερη τεχνογνωσία και εμπειρία, η οποία είναι αναντικατάστατη. Η δε ταχύτητα ανταπόκρισης φάνηκε το 2015 με την ξαφνική προκήρυξη του δημοψηφίσματος και την ανταπόκριση της εταιρείας στον κυριολεκτικά μηδενικό χρόνο προετοιμασίας.
Τα αρνητικά παραδείγματα είναι τόσο πολλά που δεν γνωρίζω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Θυμάστε τα σήματα των τελών κυκλοφορίας; Ο Στέφανος Μάνος ως υπουργός Οικονομικών έκανε την υπηρεσία αυτή outsourcing. Το Δημόσιο πλήρωνε ένα ποσό για κάθε σήμα και τίποτα παραπάνω. Τα τέλη τα εισέπρατταν τράπεζες και τα απέδιδαν καθημερινά στο υπουργείο. Το 1993 με την εκλογή του ΠΑΣΟΚ και το μίσος τους για οτιδήποτε ιδιωτικό, αποφάσισαν ότι θα υποκαταστήσoυν τον εργολάβο. Αρχικά προμηθεύτηκαν δύο πανάκριβες εκτυπωτικές μηχανές μεταξοτυπίας, που κανένα τυπογραφείο στην Ελλάδα δεν διέθετε. Για να αντιληφθείτε την ανοησία, αξίζει να σημειωθεί ότι ο εργολάβος τύπωνε τα σήματα στην Ελβετία σε τυπογραφείο που ήταν πιστοποιημένο να τυπώνει αξίες. Δεν είναι του παρόντος να μπω σε λεπτομέρειες. Σημασία έχει ότι από δική τους μελέτη (της Γεν. Γραμματείας Πληροφορικών Συστημάτων επί ΠΑΣΟΚ) διαπίστωσαν ότι η επιχείρηση τους κόστιζε πολλαπλάσια από ό,τι με τον εργολάβο. Το χειρότερο, δεν υπήρχε κανένας έλεγχος στην παραγωγή και τη διακίνηση των σημάτων (τα οποία ουσιαστικά ήταν χρήματα) και το σύστημα κατέρρευσε. Βλέπετε, το πολύ αποτελεσματικό Δημόσιο ήθελε να γίνει εξειδικευμένος τυπογράφος και άλλα πολλά, αντί να πληρώνει ένα μικρό ποσό για κάθε σήμα και να έχει το κεφάλι του ήσυχο.
Θα σας δώσω όμως και ένα άλλο πολύ πρόσφατο παράδειγμα. Στην Ελλάδα έχουμε περίπου 650 θανάτους από αυτοκινητικά δυστυχήματα. Η λύση των καμερών κυκλοφορίας είναι επιβεβλημένη. Στην Κύπρο λειτουργούν με υπηρεσίες outsourcing σε εξειδικευμένη εταιρεία των ΗΠΑ. Η εταιρεία πληρώνεται ένα ποσό για κάθε κάμερα που λειτουργεί. Στην Ελλάδα προτιμήσαμε την προμήθεια, γιατί έχουμε αλλεργία στις ιδιωτικές υπηρεσίες. Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω σε ποια φάση βρισκόμαστε, αλλά σίγουρα ακόμη δεν έχουμε το πλήρες σύστημα σε λειτουργία.
Οι μάζες των κοινών Ελλήνων (και οι πολιτικάντηδες κα οι δημόσιοι υπάλληλοι) δεν θέλουν να έχουν ένα πεδίο ελεύθερο για ιδιωτική πρωτοβουλία. Δεν τους αρέσει να ’χουν ευθύνες ή να παίρνουν αποφάσεις και προτιμούν να αφήνουν το κράτος, την κυβέρνηση, να κάνει τις όποιες διευθετήσεις έστω και αν αυτές δεν είναι ευνοϊκές…
