Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ «Εσκυψε στο αυτί της και είπε/ Ζεστασιά μου
Έτσι πιστεύει ο Ηλίας Μαγκλίνης (Καθημερινή, 06.09.2026): Η ποίηση του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου έχει κάτι απρόσμενα άμεσο, παράξενα καθημερινό και ιδιότυπα αλλόκοτο. Εχει επίσης κάτι έξοχα αφηγηματικό. Σαν τα θραύσματα μιας ζωής που ξετυλίγεται, αλλά το νήμα της μπερδεύεται κάθε τόσο μόνο του.
[Τ]ο «Ισως Κυριακή». Μια ελεγεία στη συντροφικότητα και τα αδιέξοδά της, στη μαγεία της και στη στιγμή της που ενίοτε μοιάζει με πτήση. Οταν στο ποίημα ανοίγουν οι ουρανοί, κάποιος Γιάννης «άνοιξε την ομπρέλα/ και αγκάλιασε τη γυναίκα του.// Εσκυψε στο αυτί της και είπε/ Ζεστασιά μου».
Ωραία κουβέντα μέσα στη βροχή. Γι’ αυτό και «Η γυναίκα τρίφτηκε πάνω σαν γατί./ Τεντώθηκε και τον φίλησε στο στόμα.// Περπάτησαν μέχρι την πλατεία. Ηταν Κυριακή. Ισως Σάββατο».
Από τα Τραγούδια του Νότου:
Δεν ήρθα από τα δάση./ Εδώ γεννήθηκα εγώ./
Ποτέ δεν απομακρύνθηκα από το σπίτι μου/
Η μητέρα μου ήταν καλή (μα αφελής). /Ακόμα μου δίνει ένα πιάτο φαγητό./
Ο καιρός περνά γρήγορα τελικά /και δεν πρόλαβα να κάνω αρκετά.
Δεν έβγαλα χρήματα / δεν ερωτεύτηκα /δεν έζησα πολύ./
Πριν μερικά χρόνια έγινα πατέρας./ Τώρα μεγαλώνω τον γιο μου….
Πρόκειται ουσιαστικά για πρόζα κομμένη σε μικρές φράσεις. Αυτό το κοινό τέχνασμα ο Μαγκλίνης το λέει «έξοχα αφηγηματικό»
Εγώ θα πρότεινα για ποίηση αφηγηματική το ακόλουθο:
!
