It’s the security, stupid!

It’s the security, stupid!

Σώτη Τριανταφύλλου



Η ασφάλεια δεν είναι μια μικροαστική έμμονη ιδέα, ούτε εκδήλωση εθνικισμού: είναι η βάση όλων των ελευθεριών.

Οι προδιαγραφές και οι απαιτήσεις της ασφάλειας είναι διαφορετικές ανάμεσα σε χώρες όπως η Βραζιλία και η Γαλλία. Ακόμα κι αν οι ρίζες της ανασφάλειας διαφέρουν, το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο: οι άνθρωποι, έχοντας απογοητευτεί από την τσαπατσουλιά, την εθελοτυφλία και τη χαλαρότητα της αριστεράς, επιλέγουν τη δεξιά η οποία, εκ φύσεως, τους υπόσχεται προστασία αυτής της πρωταρχικής πολιτικής ελευθερίας. Ο Τζαΐρ Μπολσονάρου εξελέγη, εν πολλοίς, επειδή στη Βραζιλία σημειώνονται 62.000 φόνοι ετησίως. Η Μαρίν Λεπέν γνωρίζει σταθερή επιτυχία επειδή, εκτός του ότι κολακεύει τη γαλλική επαρχία(με εκφράσεις όπως «ο λαός», «οι φτωχοί» κτλ), κατανοεί τον αντίκτυπο του εξισλαμισμού ο οποίος αποτελεί μορφή εκφοβισμού και βίας.

Η ασφάλεια δεν είναι μια μικροαστική έμμονη ιδέα, ούτε εκδήλωση εθνικισμού: είναι η βάση όλων των ελευθεριών. Η δημοκρατία αρχίζει με τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης και του κράτους δικαίου. Μετά από δεκαετίες by default σοσιαλδημοκρατίας και ερωτοτροπίας με ποικίλες μορφές παραβατικότητας, η πολιτική και θρησκευτική βία έχει νομιμοποιηθεί: η εγκληματικότητα (εκτός από τις δολοφονίες) εκρήγνυται και σε πλείστες περιπτώσεις αποτελεί συγκοινωνούντα δοχεία με τον μαχητικό ισλαμισμό. Ο αντισημιτισμός εντείνεται σε όλες τις δυτικές χώρες, ενώ, μετά από λίγα χρόνια σχετικής ηρεμίας, αυξάνονται τα εγκλήματα μίσους κατά των γυναικών και των ομοφυλοφίλων. Παραλλήλως, ο βανδαλισμός, η καταστροφή δημόσιας περιουσίας, οι λεηλασίες ―όλες οι μορφές βίας που προκύπτουν από τα προαναφερθέντα ― έχουν αυξηθεί, όπως είχε συμβεί στις ΗΠΑ μέχρι την εφαρμογή της πολιτικής «Ανοχή Μηδέν», η οποία, δεδομένου του ιδιαίτερου αμερικανικού χαρακτήρα, της έμμονης ιδέας του Νόμου και της Τάξης, κατέληξε σε αστυνομικό κράτος. Θέλω να πω ότι το αμερικανικό παράδειγμα, αν και είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Ευρώπη. Και αποτελεί, per se, μια μακρά συζήτηση.

Οι δυνάμεις της τάξεως στις ευρωπαϊκές χώρες φοβούνται τόσο τους παραβάτες όσο και το κράτος δικαίου: συχνά οι αστυνομικοί βρίσκονται άσχημα μπλεγμένοι για υπερβάλλοντα ζήλο, αν και συνήθως δεν δείχνουν καθόλου ζήλο εφόσον τους λείπουν τα μέσα και τα κίνητρα. Οι περιορισμοί, τα λαϊκά κινήματα και η βαριά σκιά της δικαιοσύνης, μαζί με τη γραφειοκρατία και την υπερβολικά πληθώρα των νόμων και των κανονισμών καθιστά δυσκίνητες τις υπηρεσίες ασφαλείας. Πολλοί Ευρωπαίοι παθαίνουν αλλεργία στη θέα της αστυνομίας και επιμένουν στην παρανοειδή ιδέα ότι υπεραστυνομεύονται: την ίδια στιγμή, απαιτούν ασφάλεια για τον εαυτό τους και ελευθερία πάλι για τον εαυτό τους ― δεν λαμβάνουν υπόψη ότι η δική τους ασφάλεια, όπως την αντιλαμβάνονται, μπορεί να εγείρει κίνδυνο για τους άλλους κι ότι η δική τους ελευθερία έχει όριο την ελευθερία των άλλων. Το απλό μάθημα δεν γίνει ακόμα κτήμα και, περιέργως, αποτελεί ζήτημα διαμάχης.

Η αρχή για την ασφάλεια, η οποία, επειδή λείπει, ευνοεί όσους πολιτικούς την επικαλούνται, είναι οι ίδιες οι νοοτροπίες. Δηλαδή, είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε στη σπουδαιότητά της τόσο ως ατομικό δικαίωμα όσο και ως οργάνωση στο εσωτερικό του κράτους. Οι πολίτες φοβούνται για τη σωματική τους ακεραιότητα και για τις περιουσίες τους: φοβούνται τους μπαχαλάκηδες, τους ακροαριστερούς, το κοινωνικό περιθώριο (παράτυπους μετανάστες, ναρκομανείς κτλ). Δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει· η ανασφάλεια είναι αληθινή εφόσον την αισθάνονται. Άρα, κάτι πρέπει να γίνει βάσει των νόμων: προληπτική δράση, κατασταλτική δράση, απόδοση ευθυνών, παραδειγματικές ποινές, επανένταξη. Η καθυστέρηση αυτής της μεταρρύθμισης στοιχίζει πολύ ακριβά: οι πολίτες γίνονται όλο και πιο συντηρητικοί, βασανίζονται από όλο και περισσότερους φόβους και εκδηλώνουν όλο και πιο επιθετικά αισθήματα μισανθρωπισμού. Στο μεταξύ, καινούργιοι πολίτες διαπαιδαγωγούνται ως πολίτες σε περιβάλλον ανομίας, ασχήμιας και απουσίας ορίων. Και είναι ικανοί για όλα.

Πηγή: Athens Voice

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may also like

Η χρήσιμη επαναξιολόγηση

Πάσχος Μανδραβέλης «Η Ελλάδα δεν είναι Βέλγιο», λένε