40% μικρότερο κράτος!

40% μικρότερο κράτος!

του Νίκου Μαραντζίδη*

Σε μια κανονική χώρα, η αναγγελία εκ μέρους ενός υπουργείου του στόχου «40% μικρότερο κράτος» θα αποτελούσε οπωσδήποτε την είδηση του μήνα. Η προοπτική μείωσης των κρατικών δομών σχεδόν κατά το ήμισυ δεν συνιστά μόνο σοβαρό περιορισμό του κόστους λειτουργίας του Δημοσίου, αλλά επιπλέον θέτει στην ημερήσια διάταξη ζητήματα νοοτροπιών του πολιτικού συστήματος και των πολιτών γενικότερα. Αν θέλουμε να συρρικνώσουμε τόσο πολύ το κράτος όσο ο στόχος διακηρύττει, απαιτείται να αλλάξουμε και ως κοινωνία· δεν είναι μόνο δημοσιονομικό θέμα, είναι ζήτημα κουλτούρας.

Από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης επιδιώκεται, λοιπόν, έως το 1916, η μείωση των διοικητικών δομών κατά 40%. Μου φαίνεται εξαιρετική ιδέα. Από το 2009 έως σήμερα, στον τομέα του λειτουργικού του κόστους, το κράτος έχει να παρουσιάσει κυρίως τον περιορισμό κατά σχεδόν 9 δισ. ευρώ (από 24,5 δισ. ευρώ σε 15,7 δισ. ευρώ) της ετήσιας μισθολογικής δαπάνης. Η μείωση αυτή αναμφισβήτητα δεν είναι αμελητέα, αλλά λόγω της οριζόντιας λογικής μέσω της οποίας εφαρμόστηκε απέκτησε έναν πολύ άδικο χαρακτήρα. Ουσιαστικά υπέστησαν όλοι τις ίδιες περικοπές, χρήσιμοι και μη, ικανοί και ανίκανοι, εργατικοί και οκνηροί, άνθρωποι με ταλέντο και ατάλαντοι, υπάλληλοι με προσόντα και μη. Δυστυχώς, το κράτος συνεχίζει να ακολουθεί πιστά την ίδια λογική: οι υπάλληλοί του να πληρώνονται με βάση τα προσόντα, τη χρησιμότητα και την απόδοση του χειρότερου Ελληνα δημοσίου υπαλλήλου. Μοιάζει προς το παρόν μακρινός, αλλά ας ελπίσουμε κάποτε εφικτός, στόχος η σύνδεση των απολαβών κάθε υπαλλήλου με τα προσόντα του, την απόδοσή του και τη θέση ευθύνης που κατέχει.

Στην πραγματικότητα, η δομική μείωση του κράτους αποτελεί ένα απαραίτητο βήμα εκσυγχρονισμού εξίσου αναγκαίο με αυτό που πραγματοποίησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1911 όταν με την ψήφιση του Συντάγματος καθιέρωσε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων με σκοπό να τους προστατεύσει από την αυθαιρεσία των κομματικών ανταγωνισμών και τον ακραίο πελατειασμό. Σήμερα, η μείωση του κράτους συνδέεται άμεσα με την ανάγκη να ξαναβρεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία τη νομιμοποίησή της στη μεσαία τάξη που πληρώνει φόρους. Γιατί, όσο οι πολίτες δεν βλέπουν ανταποδοτικά οφέλη για τους φόρους που πληρώνουν, τόσο περισσότερο υπονομεύεται η αφοσίωσή τους στη δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία, τόσο φουσκώνει ο λαϊκισμός και ο εξτρεμισμός. Το σπάταλο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό κράτος δεν στοιχίζει μόνο ακριβά στους φορολογουμένους, υπονομεύει την ουσία του κοινωνικού συμβολαίου και οδηγεί στον αυταρχισμό.

Ο διακηρυγμένος στόχος της μείωσης του κράτους, λοιπόν, αποτελεί ένα μεγάλο ζητούμενο όχι μόνο για την τσέπη των φορολογουμένων αλλά και για την ποιότητα της σχέσης του πολίτη με το κράτος…

* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.

Πηγή: Καθημερινή

2 Comments

  1. Η Ελλάδα έχει τούς λιγότερους (ή από τούς λιγότερους) πολιτικούς ΔΥ στην ΕΕ. Πώς μπορεί λοιπόν να φταίει το "μεγάλο" κράτος αφού είναι μικρό;

    1. Νικόδημος

      Πρώτον, είναι δική μου αδυναμία μάλλον αλλά δεν καταλαβαίνω τη φράση “πολιτικοί ΔΥ”. Δεύτερον, δώστε μου στοιχεία, σας παρακαλώ! Διότι, τρίτον, η Βρετανία με 63 τόσα εκμ κατοίκους έχει 600 βουλευτές ενώ η Ελλάδα με 10-11 εκμ έχει 300. Τέταρτον, επιμένω για λιγότερο κράτος σε όλες τις χώρες, όχι μόνο στη δική μας. Πέμπτον, ουδέποτε υποστήριξα πως για τα δεινά της χώρας μας φταίει μόνο το κυκλώπειο κράτος. Φταίει κυρίως η διαφθορά των πολιτικών σε όλα τα επίπεδα και η κακοκεφαλιά των πολιτών.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may also like

Δεν υπάρχει μια «άλλη» Τουρκία

Σάκης Μουμτζής Γενικώς οι αυταπάτες πληρώνονται και στις