Πολλοί καθρέφτες στη ζωή. Να βλέπεις πίσω και στο πλάι με τη συνειδησία συνοδηγό.
Αφού ξεχνάς ποιος είσαι. Μα κι αυτό που βλέπεις μπρος σου, μια φευγαλέα φαντασία είναι. Αφού νομίζει ο μάστορας των ίσκιων, ο νους, ακράδαντα πως είσαι ύπαρξη χωριστή σ’ έναν λαβύρινθο.
Αχ αυτός ο νους, ο πολυάσχολος που θέλει ακόμα να δαμάσει τον εαυτό του στον καθρέπτη.
Ακούει τα πουλιά να τραγουδούν αιώνια νεότητα κι αυτά σε μια πλάνη λυρισμού.
Δεν είναι ο μάστορας ο δαμαστής. Μα του αρέσει να λέει μεγάλες ιστορίες, αφηγητής αστείρευτος. Πείθει τον εαυτό του, μετά, πως είναι αλήθεια.
Τόσοι δρόμοι και στροφές, τόσοι ελιγμοί. Πουθενά μια ευθεία.
Πλέξεις απανωτές οι σκέψεις κρεμάνε το πέπλο της συνήθειας συνεχώς – που η θύμηση έρχεται να παραμερίσει. Ακούραστα κι αυτή προβάλλει απ’ το σκοτάδι πέρα απ’ τον νου, σύντομη λάμψη.
Σήμερα σου φαίνεται παραμιλώ κι εγώ θαμπωμένος απ’ τις αντανακλάσεις των καθρεφτών.
Όταν αφυπνιστεί ο νους και γίνει ένα με τη σιωπή, όταν αφανιστεί ο αφηγητής, μένει η ξεχασμένη παρουσία.
Η επίγνωση δεν έλειψε ποτέ!
