Γιατί λοιπόν το βρίσκεις τόσο δύσκολο να είσαι στο παρόν παρατηρώντας την πραγματικότητα;
Μα έστω κι αν δεν το αντιλαμβάνεσαι, στην πραγματικότητα πάντοτε είσαι στο παρόν, Αιώνια παρουσία.
Ακόμα και στην Αυταπάτη της Χωρισμένης Ύπαρξής σου είσαι στο παρόν που το μυαλό αδιάκοπα κατασκευάζει.
Τι είναι παρόν, τι παρελθόν, τι μέλλον;
Παρόν είναι η στιγμή που ούτε στιγμή δεν περιμένει. Έφυγε πριν αφεθεί η όποια ονειροπόληση κι αφαιρεθείς σε νέα στιγμή παρόντος που παρέρχεται!
Το παρελθόν είναι αναμνήσεις μόνο που έρχονται όταν τις καλείς, ωσάν φαντάσματα από μνήματα σε νεκροταφεία. Είναι και περιπέτειες και αντιπαραθέσεις που έγιναν ανιαρές με τη συχνή επανάληψη.
Το μέλλον – εικασίες, φαντασιώσεις, προσμονές κι ελπίδες επιθυμιών. Μόνο αυτές διαψεύδονται: – στον χείμαρρο του χρόνου απογοητευμένες χαρίζουν μόνο δυστυχία.
Στην Αυταπάτη της Χωρισμένης Ύπαρξής σου, σ’ ένα παρόν με υπνοβασία, πόσο συχνά χάνονται οι χίμαιρες κι απογοητεύεται κάθε σου προσδοκία;…
Έμαθες να αγωνίζεσαι κι εσύ να πιάσεις την επιτυχία σε κάποιο μέλλον που θαυματουργά κι απρόσμενα υλοποιείται. Κάθε παύση και ακινησία σου φαίνεται χάσιμο χρόνου και αποτυχία.
Έτσι ακόμα και στον ύπνο σχεδιάζεις νέες επιτυχίες, νέα ντιλ με ανταγωνιστές. Και οργανώνεις νέα επιτεύγματα σε κάθε διάλειμμα μικρό στη δράση της ημέρας.
Μα πώς μπορείς, να ζεις, νομίζεις, δίχως γαλήνη στην καρδιά του νου;
Αυτή τη στιγμή μόνο, ησύχασε και συλλογίσου! Ησύχασε για μια στιγμή!
Γαλήνη κι άφωνη αγαλλίαση δεν είναι το πραγματικό, αληθινό κέρδος, η ευφημία, το κλέος, που πράματι αναζητείς;
Αυτή τη στιγμή μόνο συλλογίσου και θυμήσου! Θυμήσου εκείνη την άχρονη χαρά που πότε δεν αναζήτησες παιδί καθώς ένιωθες να ΄σαι μια αιωνιότητα κάθε στιγμή.
