Είναι ο μανδύας που καλύπτει τη Δημιουργική Θεότητα, τη Δύναμη που μένει ανεπίγνωστη Πρωτουσία, Πρωταρχή και Πρωταιτία του Σύμπαντος.
Η σιωπή είναι στον γνωστό κόσμο μας της τεχνολογικής προόδου το μόνο εντελώς άχρηστο φαινόμενο. Δεν ταιριάζει καθόλου στο κυρίαρχο κλίμα χρηστικότητας και κέρδους. Όλος ο κόσμος με τα πολυποίκιλα φαινόμενά του περιστρέφεται αδιάκοπα γύρω από αυτόν τον άξονα.
Η σιωπή μένει άχρηστη, περιφρονημένη. Πώς να την εκμεταλλευθείς; Δεν μπορείς να αντλήσεις, να παράξεις τίποτα από αυτήν. Μοιάζει να μη σχετίζεται καθόλου με τον κοινό κόσμο μας της κανονικότητας, σε αντίθεση με όλα τα άλλα στοιχεία της Φύσης – νερό, φωτιά κλπ.
Κι όταν το μυαλό πάει να ησυχάσει, να συγκεντρωθεί ή ν’ ανοίξει νοιώθει τη σιωπή ολόγυρα έξω από τον οικείο κόσμο να στέκεται ακίνητη, αμίλητη, να παρακολουθεί τα πάντα. Και οι πολλοί τη νοιώθουν άυλη, άμορφη απειλητική και τη φοβούνται!
Αν το σκεφτείς, δεν είναι απλώς και μόνο έλλειψη ομιλίας ή θορύβου, είναι αυθύπαρκτη, αρχέγονη σαν την αγάπη, τη ζωή, τον θάνατο, τον απέραντο χώρο. Σ’ αυτήν ύπαρξη και δράση είναι ένα.
Αν δεν τη φοβηθείς και μείνει ο νους σ ‘αυτήν, βλέπεις πως είναι η εγκυμονούσα μάνα κάθε έκφρασης, σκέψης ή ομιλίας. Και συνειδητοποιείς στην παρουσία της παντού στο βάθος και την απεραντοσύνη της, πως είναι και στην απαρχή των πάντων.
Είναι ο μανδύας που καλύπτει τη Δημιουργική Θεότητα, τη Δύναμη που μένει ανεπίγνωστη Πρωτουσία, Πρωταρχή και Πρωταιτία του Σύμπαντος.
Ο γνωστός, κοινός μας κόσμος την έχει απαξιώσει θεωρώντας την άχρηστη στις χρηστικές δραστηριότητές του – όπως, παραδόξως, και τη Δύναμη Εκείνη που του δίνει ύπαρξη.
Έτσι μένει η σιωπή μια “όσια αχρηστία”- και ας ενδυναμώνει τον νου και ας εκδηλώνει κάθε χρησιμότητα!
