(Καθημερινή Ψυχολογία 14)
Είναι στιγμές που αφαιρείται κάποιο στοιχείο του εγωισμού.
Θα πρέπει να έχεις αντιληφθεί κι εσύ πως στη ζωή το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο εγωισμός.
Σε δυο επίπεδα. Στη βάση των εμπειριών με τη κτητικότητά του καθώς διεκδικεί τα πάντα, και στο εποικοδόμημα με τη ματαιοδοξία του. Και οι δύο αστραφτερές εκδηλώσεις του αγαπημένου εγωισμού που είναι τα πολλά «εγώ».
Όλες οι δυσκολίες σου, όμως, όλη η δυστυχία σου προέρχεται από αυτές τις δυο ενέργειες του εγωισμού!
Και αν θελήσεις να τον ξεπεράσεις, να περιορίσεις τις ενέργειες του, ίσως θ’ ανακαλύψεις πως κι αυτή η επιθυμία είναι κάποιο εγώ.
Ο εγωισμός λειτουργεί με υπολογισμούς και συγκρίσεις, με αποκτήματα, υπαρκτά ή φαντασιακά, με λογική και χρόνο, π.χ –
“Φέτος τα οικονομικά μου είναι καλύτερα (ή όχι) από πέρυσι.”
Από την άλλη, όμως, κι εσύ έχεις στιγμές που κάποια άκρη, κάποιο σημείο του εγωισμού διαλύθηκε.
Σίγουρα κάποτε έδωσες σε αγαπημένο πρόσωπο, χωρίς υπολογισμό και δισταγμό, κάτι που ήθελες για τον εαυτό σου – ένα φρούτο ή μαντήλι;
Βοήθησες κάποιον/κάποια, πάλι χωρίς υπολογισμό και δισταγμό κι έχασες λίγο χρόνο, και ας μην αναγνωρίστηκε η καλή πράξη;
Κάποτε ίσως κάθισες σιωπηλά στον ίσκιο ενός δέντρου και αγνάντεψες το τοπίο γύρω – δίχως άμεσο σχόλιο;
Ή κάθισες σ’ ένα ξωκλήσι για να ησυχάσει ο νους σου;
Μα αυτές και άλλες.
Κι έτσι γίνεται και προχωράει βαθύτερα η στροφή της προσοχής από τα εγώ προς τον αληθινό Εαυτό – όχι με προσθήκες μα με αφαιρέσεις.
