Περισσότερο φοβόμαστε τον ίδιο τον φόβο και τα σωματικά συμπτώματά του παρά κάποιο εξωτερικό φόβητρο.
Ο τρόμος ή έντονος φόβος σε παραλύει ή προκαλεί πανικό και τρικυμία ταραχής.
Όταν νιώθεις φόβο ή τρόμο, μην τον φοβάσαι. Νιώσε τον και κοίτα τον στον πανικό ή στην παράλυση. Κοίτα τον, μα μείνε στην άφοβη σιγή του νου, ένα κενό ησυχίας ανεπηρέαστο.
Το αίσθημα και η ταραχή έρχεται πάντα με ανησυχία για κάτι μελλούμενο – ξεμπρόστιασμα ή έκθεση, κίνδυνο, απειλή, επικείμενη απώλεια.
Κατάλαβε, συνειδητοποίησε πως αυτό που φοβάσαι πως θα χάσεις δεν ήτανε ποτέ δικό σου!
Δύσκολο, ναι! Μα μόνο επειδή έτσι έχεις συνηθίσει να κοιτάς τα πράγματα του κόσμου. Δικό σου είναι μόνο ό,τι παίρνεις μαζί σου με τον θάνατο!
Η παράλυση, το τρεμούλιασμα, η αναταραχή, το βάρος, οι φράσεις που κυλούν ορμητικά, το γρήγορο ιστόρημα στο μυαλό – όλα είναι θόρυβοι να σε κρατούν σ’ αιχμαλωσία αδυναμίας.
Με το αίσθημα όμως αυτό έχεις καινούργια ενέργεια κι αφυπνίζεσαι. Μείνε λοιπόν στη σιωπή. Είσαι η αμίλητη παρουσία της επίγνωσης που νιώθει τα συμπτώματα να εμφανίζονται μα παρακολουθεί με αυτοπεποίθηση. Δεν έχει κέντρο, ούτε περιφέρεια.
Είναι όπως κοιτάς τη θάλασσα που απλώνεται ολόγυρα με τα κύματά της ως τον ορίζοντα και σμίγει με τον ουρανό.
Είσαι ύπαρξη δίχως βάρος πέρα από λέξεις και ονομασίες. Όμως βλέπεις ό,τι συμβαίνει, νιώθεις το βάρος κι ακούς τα λόγια να τρέχουνε στον νου.
Είσαι ύπαρξη αθέατη, απροσδιόριστη – κι απέραντη που φωτίζει όσα έρχονται και παρέρχονται. Μια παρουσία απλής νοημοσύνης και απλής επίγνωσης δίχως έξαρση, δίχως μαρασμό.
Ύπαρξη απλή. Τίποτε άλλο. Και ας μη φεύγει το βάρος, το αίσθημα που πιέζει και σφίγγει. Ας μη φεύγει το βάρος της φοβέρας.
Μείνε στη σιγή – κι όλα θα ησυχάσουν. Μη νοιάζεσαι – κι όλα θα καταλαγιάσουν.
Ο νους αναμένει στο Άγνωστο, το Τίποτα της απλής Παρουσίας που ανεπηρέαστη σου δείχνει όλα όσα εμφανίζονται κι εξαφανίζονται.
“Όποιος ζει από τον Ένα Ζωντανό δεν θα γευτεί φόβο ούτε και θάνατο” λέει ο Ιησούς στο Γνωστικό Ευαγγέλιο του Θωμά!
