Το κείμενό μου βασίζεται σε και δανείζεται από άρθρο της Αγγελικής Σπανού (Καθημερινή 2/5/26). Το δε Μανιφέστο είναι επιστροφή στο παρελθόν ενός ταξιδευτή που δεν έμαθε τίποτα….
Χρειάστηκαν 7.500 λέξεις, δυο μήνες προετοιμασία και συνεργασία με 13 επιστήμονες για να οριστεί από τον Αλέξη Τσίπρα η σύγκλιση της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας στη βάση του μοντέλου «με ένα νόμο και ένα άρθρο».
Σε πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για ένα ιδεολογικό κείμενο, μανιφέστο, που αποτελεί θεωρητική βάση για την «κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής», μιας «προοδευτικής συμπαράταξης αριστερά του κέντρου» που περιγράφεται έτσι για να τραβηχτεί διαχωριστική γραμμή με τη δεξιά της σοσιαλδημοκρατίας (το ΠΑΣΟΚ της Διαμαντοπούλου…), όπως υποδηλώνεται. Χιλιοειπωμένες σαχλαμάρες, δηλαδή.
Σε δεύτερη ανάγνωση, το άλλοθι της γενικότητας και της αοριστίας («ανάκτηση μιας ζωής αξιοβίωτης»!) ακυρώνεται από τη στιγμή που περιλαμβάνονται σκόρπιες συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η σταδιακή κατάργηση των πανελλαδικών, η πολλαπλή οικονομική ενίσχυση των φοιτητών και το 35ωρο εργασίας χωρίς μείωση μισθών, οι οποίες θυμίζουν το παλαιότερο προεκλογικό πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ.
Το κείμενο ξεκινά με φράσεις του Ζαν Ζακ Ρουσσώ και του Μπέρνι Σάντερς που, ναι μεν είναι «φιλοσοφικές»(και θα οφείλονται σε συνεργάτες μάλλον), μα προφανώς επελέγησαν μεταξύ πολλών άλλων με σκοπό έναν απολύτως προβλέψιμο συμβολισμό, όπως άλλωστε και η δημοσιοποίηση του κειμένου την Πρωτομαγιά!
Ο πρωταρχικός στόχος –«η εξασφάλιση της ειρήνης και του Διεθνούς Δικαίου – κανένας και καμία κοινωνικά αποκλεισμένος/αποκλεισμένη». Άλλο κλισέ!
«Να είναι πραγματικά δωρεάν η φοίτηση με πολλαπλή οικονομική ενίσχυση των φοιτητριών και φοιτητών», υπόσχονται. Αλλά θα είναι με φοιτητικές εστίες και επίδομα για όλους; Ανάλογα με τη φορολογική δήλωση των γονέων; Απαντήσεις θα δοθούν με τη δημοσιοποίηση κυβερνητικού προγράμματος το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία σύνταξης αλλά δεν μπορεί παρά να καθορίζεται από την ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει το μανιφέστο. Για παράδειγμα, η λέξη «αξιολόγηση» δεν υπάρχει πουθενά.
Αλλά ακόμη πιο ανόητα είναι τα παλαιά γνωστά λόγια για «το δίκαιο και σταθερό προοδευτικό φορολογικό σύστημα που ενισχύει την παραγωγική επένδυση και την ανακατανομή», που αποτελεί την πιο ουσιαστική πρόταση, αφήνεται ανοιχτό σε νοηματοδότηση. Αναφέρεται στα μερίσματα; Στις κληρονομιές; Στο φορολογητέο εισόδημα από ποιο ποσό και πάνω; Και τι θα κάνουν με τα αδήλωτα των ελεύθερων επαγγελματιών;
Πολύ χειρότερη είναι η ακατανόητη επιμονή να φορολογείται «προοδευτικά» το εισόδημα που αυξάνεται. Δηλαδή όποιος εργάζεται περισσότερο – ποιοτικά καλύτερα και ποσοτικά εκτενέστερο χρόνο – να πληρώνει μεγαλύτερο φόρο =-για να χρηματοδοτούνται δάφοροι
ρέμπελοι και ακαμάτηδες, όπως συχνά υποδείξαμε στο παρελθόν!
