Είναι μια ευρύτατα αποδεκτή αντίληψη πως η συνειδησία είναι παράγωγο των ηλεκτροχημικών διεργασιών του εγκεφάλου. Διότι είναι φανερό πως, εκτός από οτιδήποτε άλλο, οι σωματικές καταστάσεις (αρρώστια, σπασμένο κόκαλο κλπ.) επηρεάζουν τον νου και τις λειτουργίες του και τη συνειδησία.
Από την άλλη, όμως, συχνά ορισμένες νοητικές (ή “συνειδησιακές”) ασκήσεις, όπως, κυρίως, ο διαλογισμός, επιδρούν θεραπευτικά στον πόνο και σωματικές καταστάσεις.
Ανακάλυψα προ καιρού δυο βιβλία από επιστήμονες που παραθέτουν τη γνώμη πολλών άλλων επιστημόνων και δείχνουν πως η συνειδησία, ορθά ασκημένη, αλληλοεπιδρά με το μοριακό ή και υπο-ατομικό επίπεδο του οργανισμού και κατευνάζει (κάποτε θεραπεύει εντελώς) επώδυνες σωματικές καταστάσεις. Δεν έχει σημασία αν πιστεύεις πως είναι παράγωγο του εγκεφάλου ή έχει αυτόνομη παρουσία και δύναμη.
Το ένα βιβλίο είναι του Yuri Kronn, The Science of Subtle Energy (Park Street Press), το άλλο του Bruce Lipton The Biology of Belief που έχει τώρα τη 10η έκδοσή του (Santa Rosa, California).
Στο 4ο κεφάλαιο ο Λίπτον έχει γράψει: “Η ταχύτητα της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας με την οποία στέλνονται πληροφορίες είναι 186.000 μίλια το δευτερόλεπτο. Η διάχυση χημικών ουσιών έχει ταχύτητα όχι περισσότερη,
Στο 5ο κεφάλαιο εξετάζει τη “βιολογία της πίστης” και γράφει πως τα πλασέμπο (φάρμακα δίχως καμιά χημική φαρμακευτική ουσία, μόνο ζάχαρη και νερό) έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα κατά 50% όπως και το κανονικό φάρμακο – εφόσον ο ασθενής πιστεύει πως παίρνει το κανονικό φάρμακο. Είναι η πίστη του ασθενούς που θεραπεύει!
Οπότε, ναι, διαλογισμός μπορεί να θεραπεύσει.
