Ο νους δεν μπορεί να γνωρίσει τον Εαυτό όντας ένα σύνεργό του ανάμεσα στο Άγνωστο και το γνωστό.
Είσαι κι Εσύ Εκείνο που Είναι. Δεν γίνεται αλλιώς. Εκείνο που είναι, είναι πάντοτε, είναι παντού. Είναι το Ον. Εκείνο είσαι κι εσύ.
Ησύχασε! Δεν είναι δύσκολο. Ο νους σου που προσπαθεί να καταλάβει μένει άναυδος, ιδίως όταν κλείσεις τα μάτια κι ανοίξεις πλατιά την ακοή, μα δίχως προσπάθεια, δίχως επιθυμία. Γιατί συναντά το άπειρο, ακόμα κι αν του φαίνεται γκρίζο χάος, και άθελά του νιώθει στιγμιαία την αιωνιότητα κι αναγνωρίζει πως αυτή είναι η πραγματικότητα που μένει αμετάβλητη στην ησυχία.
Ο νους γνωρίζει μόνο ονόματα, σχήματα, κινήσεις. Ψάχνει τον Εαυτό του, ψάχνει το Ον, ψάχνει την Υπέρτατη Βούληση – και δεν μαθαίνει γρήγορα πως δεν μπορεί να φθάσει σ’ εκείνα που αναζητάει.
Εσύ όμως είσαι η επίγνωση που βλέπεις τις προσπάθειές του να ματαιώνονται. Δεν είσαι η επιθυμία για γνώση κι αναζήτηση, δεν είσαι η προσπάθεια του νου, ούτε ο ίδιος ο αεικίνητος νους.
Εκείνη η ανεύρετη επίγνωση είσαι εσύ, είναι ο Εαυτός σου, μια μάζα συνειδησίας, άμορφης, απροσπέλαστης, ανεπίγνωστης. Είναι το Ον που δεν μιλάει, δεν κινείται, δεν επιθυμεί. Εκείνο είσαι κι εσύ!
Ο νους επιθυμεί, κινείται, μιλάει – πολλές φορές παράλογα κι ασυνάρτητα, λέγοντας αναλήθειες που πιστεύει να είναι αλήθεια, αλλάζοντας κάθε τόσο ανάλογα με τις συνθήκες.
Ο νους δεν μπορεί να γνωρίσει τον Εαυτό όντας ένα σύνεργό του ανάμεσα στο Άγνωστο και το γνωστό.
Προσεγγίζοντας το Άγνωστο αναγνωρίζει τη σιωπή και την παρουσία του Εαυτού – και μένει αμήχανος.
Δεν πάει πιο πέρα: σβήνει, αν πάει πιο πέρα, χάνεται στην Αυτογνωσία του Εαυτού όπου δεν υπάρχει τίποτε άλλο.
