Ξένια Κουναλάκη 01.10.2026
Η επιμονή του υπουργού ∆ικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, στη φράση του «όσοι μιλάνε για μπάζωμα είναι για τα μπάζα», την επαύριον μάλιστα της παραπομπής του βουλευτή Χρήστου Τριαντόπουλου στο ειδικό δικαστήριο για την αλλοίωση του χώρου μετά το δυστύχημα των Τεμπών, μου θυμίζει τη συμπεριφορά του πρώην υπουργού Αμυνας Πάνου Καμμένου. Μόλις δύο ημέρες μετά τη φωτιά στο Μάτι, τον Ιούλιο του 2018, επισκέφθηκε τους βυθισμένους στον θρήνο κατοίκους της περιοχής και άρχισε να τους επιπλήττει για αυθαίρετα κτίσματα και εναρμόνιση με τα αντικυβερνητικά ΜΜΕ. Η εικόνα της γυναίκας που κλαίει σε πρώτο πλάνο, ενώ στο φόντο ο πρώην υπουργός νουθετεί τους πυρόπληκτους, είναι ένα μάθημα πολιτικού κυνισμού και αναισθησίας. Αντίστοιχη απαξίωση της συλλογικής οδύνης έχουμε στην περίπτωση του Γιώργου Φλωρίδη. Ενα χρόνο μετά τα Τέμπη κι ενώ ο πόνος ήταν ακόμη νωπός και η διερεύνηση της υπόθεσης σε εξέλιξη, ο υπουργός Δικαιοσύνης εκτόξευσε τη διαβόητη αποστροφή.
Ενα κακό αστείο, μια εξυπνάδα για το οδυνηρό θέμα που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα, την ώρα που άνθρωποι πενθούσαν, πολιτικοί και πολίτες ζητούσαν απαντήσεις. Χθες επανήλθε, παρόλο που η Δικαιοσύνη αποφάσισε να παραπέμψει σε δίκη τον κ. Τριαντόπουλο για τη «μη ιεροποίηση του χώρου», όπως είχε αποφανθεί ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ, με αποτέλεσμα ενδεχόμενη απώλεια στοιχείων.
Κατά την άποψη του κ. Φλωρίδη, «το πολιτικό ζήτημα ήταν ότι εξυφάνθηκε μια συνωμοσία, που οδήγησε εκατομμύρια Ελληνες στον δρόμο». Και όμως. Δεν εξυφάνθηκε καμία συνωμοσία. Εκατομμύρια άνθρωποι δεν έπαθαν μαζική παράκρουση από τη μια μέρα στην άλλη. Εξοργίστηκαν επειδή τα παιδιά τους δεν μπορούν να μπουν σε ένα τρένο και να φτάσουν ζωντανά στον προορισμό τους. Και ακόμη δεν είναι σίγουρο ότι μπορούν.
Πριν από λίγες ημέρες, διακομματική αντιπροσωπεία του Ευρωκοινοβουλίου στην Ελλάδα ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι λαμβάνει «υπόψη τις ανησυχίες σχετικά με τον ρυθμό υλοποίησης, ιδίως την έλλειψη πλήρους ανάπτυξης του συστήματος ETCS, και την ανάγκη για περαιτέρω επενδύσεις, οι οποίες είναι σημαντικές για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης του κοινού». Κάποιες φορές οι πολιτικοί πρέπει να έχουν την ικανότητα να σκύψουν το κεφάλι. Να μην κατηγορούν τους άλλους για όλα, αλλά να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τα λάθη τους.
Σχόλιο-διαφωνία: Η στάση του Φλωρίδη δεν ήταν «απαξίωση της συλλογικής οδύνης», αλλά της συλλογικής παράκρουσης της ξυλολιάδας.
