Όταν οι (ακρο-)Δεξιοί επιδίδονται σε βία κατά εκδηλώσεων αντίθετων με τα φασιστικά πιστεύω τους αποκαλούνται «τραμπούκοι, εγκληματίες» και παρόμοια.
Όταν οι (ακρο-)Αριστεροί επιδίδονται σε βία κατά εκδηλώσεων αντίθετων με τα δικά τους
πιστεύω αποκαλούνται «ακτιβιστές, αντιστασιακοί, επαναστάτες» – ακόμα και όταν καίνε κτήρια και ανθρώπους.
Δεν μπορώ να κατανοήσω το μένος των καλών ανθρώπων της χώρας μας κατά των (ακρο-)Δεξιών και την ανοχή τους των (ακρο-)Αριστερών, ενώ οι δεύτεροι είναι ίδιου μεγέθους τρομοκράτες και φασίστες, όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα της «τρελής ροδιάς» μα και σε άλλες χώρες – τόσο που εκεί τα ΚΚ έχουν απαγορευτεί δια νόμου!
Το Ελληνικό Ίδρυμα. Βιβλίου και Πολιτισμού οργάνωσε στον χώρο της ΔΕΘ, Θεσσαλονίκης, μια έκθεση με τίτλο «Μεταβαλλόμενα τοπία της εβραϊκής λογοτεχνίας», υπό την αιγίδα της πρεσβείας του Ισραήλ (10.5.2025).
«Μια δράκα καθοδηγητών και λίγων αφελών νεαρών –μέλη, λέει, φοιτητικών συλλόγων» γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή, 13/5/25, κατόρθωσαν να την ματαιώσουν. «Συνάδελφοι τα καταφέραμε», πανηγύρισε σε ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών – Βιβλιοπωλών (ΠΟΕΒ). «Συλλογικά, εκδότες, βιβλιοπώλες, εργαζόμενοι στον χώρο του βιβλίου, φοιτητές, επισκέπτες της έκθεσης πετύχαμε τη ματαίωση της εκδήλωσης της πρεσβείας του κράτους δολοφόνου Ισραήλ στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου στο Ισραήλ», έγραψαν άλλοι «αντιστασιακοί/ακτιβιστές»…
Στο ίδιο φύλλο γράφει με συνηθισμένο χιούμορ και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος (13/5/25): –
Κατάφεραν να ακυρώσουν μεν διά βοής στην Εκθεση Θεσσαλονίκης την εκδήλωση για την ισραηλινή λογοτεχνία που είχε οργανώσει η πρεσβεία της χώρας. Αν ήθελαν να απαλλάξουν πραγματικά τον κόσμο από το μίασμα, θα έπρεπε να οργανώσουν δημόσια καύση των βιβλίων για να μη συνεχίσουν να δηλητηριάζουν τα αγνά μυαλά μας. Επίσης, δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να αρπάξουν μερικούς από τους παρισταμένους, να τους διακοσμήσουν με το κίτρινο άστρο και να τους διαπομπεύσουν στους δρόμους της πόλης. Παραλογίζομαι, θα μου πείτε. Οσοι εισέβαλαν στον χώρο της εκδήλωσης με παλαιστινιακές σημαίες και κατάφεραν να την ακυρώσουν δεν είναι νεοναζί. Είναι άνθρωποι προοδευτικοί. Τις προάλλες τούς πήραν τα ζουμιά όταν είδαν τον Πούτιν και τον Σι να συνεορτάζουν τη νίκη κατά του ναζισμού. Και είναι και άνθρωποι του πολιτισμού. Εκδότες και βιβλιοπώλες κατάφεραν με τον δημοκρατικό τους δυναμισμό να καταργήσουν μια εκδήλωση για το βιβλίο σε μια έκθεση βιβλίου. Πώς αλλιώς να εκφράσουν τον σεβασμό και την αγάπη τους για το ευαίσθητο αυτό πολιτισμικό προϊόν; Τους συμπαραστάθηκε και η ΠΟΕΒ, αρκτικόλεξο με σφραγίδα, ελεγχόμενο από το ΚΚΕ. Τους συμπαραστάθηκε κι ένας κατάλογος από εκδότες και βιβλιοπώλες – οι περισσότεροι αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Και τρίτο άρθρο για το ίδιο θέμα από τον Σάκη Μουμτζή εκφράζει παρόμοιο προβληματισμό: –
«Μα, γιατί δεν συλλαμβάνουν και τους ακροαριστερούς τραμπούκους;» παρατηρώ πως διερωτώνται πολλοί σχολιαστές του Διαδικτύου. Για έναν απλό λόγο: Διότι εάν και όταν συλληφθούν, κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός από διαμορφωτές της κοινής γνώμης, πολιτικούς, εφημερίδες και ιστοσελίδες, καλλιτέχνες κ.λπ., για να ασκήσει πίεση στις διωκτικές και τις δικαστικές αρχές ώστε τα «παιδιά» να πέσουν στα μαλακά. Από την άλλη πλευρά οι εθνικιστές της Θεσσαλονίκης όχι μόνο δεν έτυχαν παρόμοιας προστασίας, αλλά αμέσως τους έριξαν στο πυρ το εξώτερον. Ακόμα και τους ανηλίκους. // Επιπροσθέτως η Αριστερά, συνολικά, είναι «μανούλα» στο να επινοεί λέξεις και εκφράσεις για να καλλωπίζει τις έκνομες συμπεριφορές της. Αίφνης μας προέκυψε ο ακτιβισμός, ο οποίος εξωράισε τον τραμπουκισμό. Ακτιβιστές θεωρήθηκαν αυτοί που εισέβαλαν στον χώρο όπου θα γινόταν η εκδήλωση της ισραηλινής πρεσβείας στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη. Ακτιβιστές και αυτοί που διαρκώς επιχειρούν να ανακαταλάβουν το Βιολογικό της Φυσικομαθηματικής στο ΑΠΘ. Ακτιβιστής και ο τραμπούκος που πριν από μερικά χρόνια κατάφερε πισώπλατο κτύπημα καράτε σε αστυνομικό. Να υποθέσω πως και ο διδακτορικός χαστουκιστής και αυτός ως ακτιβιστής θα παρουσιαστεί. Είναι αυτονόητο ότι όταν υπάρχει ένα ολόκληρο δίχτυ προστασίας για τους ακροαριστερούς, τότε μοιραία αμβλύνονται και τα κοινωνικά αντανακλαστικά για τις βίαιες συμπεριφορές τους. // Δυστυχώς κι ένα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς, που δεν έχει καμιά σχέση με τις βιαιότητες των ακροαριστερών, είναι πρόθυμο να αποδεχθεί τα αγνά κίνητρα των δραστών, οι οποίοι όμως επιλέγουν λάθος μορφή πάλης.
Είναι άλλο να είσαι ληστής τραπεζών με ιδεολογικό αριστερό πρόσημο, τελειώνει ο Μουμτζής το άρθρο του, και άλλο να είσαι εθνικιστής τραμπούκος. Στην πρώτη περίπτωση, μέχρι και συναυλίες θα γίνουν για την απελευθέρωσή σου. Στη δεύτερη περίπτωση, θα δεις εμβριθείς κοινωνιολογικές αναλύσεις για τον κίνδυνο της ακροδεξιάς βίας. Τι μένει στο τέλος της ημέρας; Μια από τα ίδια εδώ και πενήντα χρόνια.
