Πέντε πέπλα μας χαρίζει ο χρόνος της Φανερωμένης Φύσης να παίξουμε διασκεδαστικά στο θέατρο της ζωής στον υλικό κόσμο που ονομάζουμε ζωή: δύο κορμιού και κίνησης (anna- και prāṇa-), δύο νου και κατανόησης (manas- και vijñāna-) κι ένα ευδαιμονίας (ānanda-). Στη Βεδική Παράδοση λέγονται kosha.
Μα φόβος, ζήλεια κι απληστία πλέκουν άλλα, τόσα πολλά που γίνονται όνειρα και κρύβουν την πραγματική ζωή που είναι Ύπαρξη απλή.
Πρώτο ίσως και πλανερό η ταυτότητα: ένα σώμα στον κύκλο οικογένειας και κοινωνίας. Μετά, πρόσωπο χωριστό που αγωνίζεται για ανεξαρτησία. Μα βλέπει απειλές από παντού και νιώθει φόβο κι έτσι παλεύει για έλεγχο και θέλει να εδραιώσει κυριότητα: εγώ αποφασίζω για τη ζωή μου. Και δικτυώνεται όσο μπορεί για ασφάλεια.
Μα πέπλα εξυφαίνει και η φιλοδοξία: θέλω θέση, δύναμη, πλούτο. Κι ακολουθούν τα μαστορέματα της ματαιοδοξίας. Κι ακολουθούν οι ενοχές για απάτες και παραβάσεις. Κι έρχεται η σκέψη για εξάγνιση, κάθαρση, μετάνοια.
Ίσως λίγο αργότερα, προτείνει το πέπλο του χρόνου που παρέρχεται ορμητικά. «Ας απολαύσω λίγο ακόμα τις ομορφιές που μας προσφέρει η ζωή….»
Υπάρχει άραγε αλήθεια, πνεύμα, θεός;… Εγώ τι θ’ απογίνω;
Πέπλα-όνειρα, σκέψεις, φόβοι, προσδοκίες – φαντασιώσεις όλα.
Εμείς τα πλέξαμε στην άγνοια, στον φόβο και στη ματαιοδοξία μας.
Μα όπως στον βαθύ ύπνο, αν ησυχάσει ο νους, όλα θα εξαφανιστούν.
