Φαίνεται πως την ώρα της μετάβασης στον θάνατο, η συνειδησία δεν εξαφανίζεται ή σβήνει και χάνεται, αλλά ελευθερώνεται από τους περιορισμούς της κοινής αφυπνισμένης κατάστασης.
Πάντα επίκαιρος. Και απρόβλεπτος.
Και να τος – αθόρυβος, αιφνίδιος, ακόμα και αν τον αναμένεις από καιρό λόγω αρρώστιας. Το μόνο σίγουρο γεγονός στην απέραντη ποικιλία δυνατοτήτων της ζωής μας. Ο θάνατος.
Αν και όταν κάποτε τη σκεφθούμε είναι μια μυστηριώδης στιγμή Αγνώστου. Τι συμβαίνει στη συνειδησία μας (συνείδηση, συνειδητότητα), όταν έρθει εκείνο το τέλος με την τελευταία στιγμή της συνηθισμένης επίγνωσής μας – ή όπως συνήθως λέμε, με την τελευταία εκπνοή μας; Που μεταβαίνει η συνειδησία μας από τη συνηθισμένη γνωστική εμπειρία μας της ζωής;
Είναι σαν τη μετάβαση στον βαθύ δίχως όνειρα ύπνο, σαν το βύθισμα στη σκοτεινή ανυπαρξία ταυτότητας κι εμπειρίας, μα με τη βεβαιότητα πως θα επανέλθουμε στην αφύπνιση της ζωής, ή κάτι άλλο;
Το 2018 έγιναν έρευνες στο Imperial College του (Πανεπιστημίου του) Λονδίνου, όπου εξετάστηκαν – όσο γίνεται να εξεταστούν – δυο διαφορετικά είδη εμπειρίας: η near death experience (NDE εμπειρία κοντά στον θάνατο), όταν φαινομενικά κλινικά νεκροί άνθρωποι επανέρχονται, και την κατάσταση όπου τα άτομα παίρνουν το ισχυρό ψυχεδελικό DMT (διμεθυλοτρυπταμίνη που βρίσκεται στο Ayahuasca παραισθησιογόνο). Οι ερευνητές βρήκαν εντυπωσιακές ομοιότητες.
Στις πλείστες περιπτώσεις και των δύο ομάδων τα άτομα ανέφεραν πως ξεπέρασαν τη γνωστή κοινή εμπειρία χώρου και χρόνου, ένιωσαν ενότητα με τα πάντα στο περιβάλλον κι ενώθηκαν με αυτό που ονόμασαν “έσχατη πραγματικότητα”. Είχαν, ως φαίνεται, εξαφανιστεί οι συνηθισμένοι περιορισμοί στην αφυπνισμένη εμπειρία της καθημερινότητας όπου τα πάντα είναι ξεχωριστά και μεταβαλλόμενα. Η συνηθισμένη προσωπική ταυτότητα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της (συναισθήματα, διαθέσεις, σκέψεις, εμπλοκές, το αίσθημα “εγώ είμαι τέτοια/τέτοιος” κλπ.) και τα φίλτρα με τα οποία οι εντυπώσεις κι εμπειρίες αντιλαμβάνονται, κατηγοριοποιούν και γενικά ερμηνεύουν τα φαινόμενα, είχαν εξαφανιστεί. Και από τον εγκέφαλο που ήταν σε επιθανάτια κατάσταση και αυτόν που βρισκόταν υπό την επίδραση του παραισθησιογόνου DMT.
Φαίνεται, λοιπόν, πως την ώρα της μετάβασης στον θάνατο, η συνειδησία δεν εξαφανίζεται ή σβήνει και χάνεται, αλλά ελευθερώνεται από τους περιορισμούς της κοινής αφυπνισμένης κατάστασης και μένει στη φυσική της κατάσταση ενότητας με κάποιο μεγάλο Άγνωστο η οποία συνήθως καλύπτεται από τις θορυβώδεις κινήσεις του πολυάσχολου μυαλού μας.
Ας το απλουστεύσουμε φέρνοντας το ζήτημα στη γνωστή εμπειρία μας.
Η συνειδησία σας, η νοητική ενέργεια, που διαβάζει αυτές τις λέξεις κι έχει επίγνωση του νοήματος, δεν είναι διαφορετική από εκείνη που λειτουργεί σε μεγαλύτερη ένταση, όπως φαίνεται, σε άτομα που έχουν καταπιεί το ρόφημα DMT και νιώθουν να διευρύνεται απεριόριστα η επίγνωσή τους, ελεύθερη από τη συνηθισμένη αίσθηση προσωπικότητας ή ταυτότητας με τα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά, ούτε από εκείνη που λειτουργεί στη μετάβαση στον “θάνατο” που επίσης απελευθερώνεται από την προσωπική ταυτότητα και όλους τους περιορισμούς της.
Όσον αφορά τον θάνατο (όπως και τον βαθύ δίχως όνειρα ύπνο), δεν πρόκειται για ολοκληρωτικό σβήσιμο ή πλήρη εξαφάνιση στο απόλυτο “τίποτα”, αλλά μια συγχώνευση, μια ενότητα με μια άγνωστη κατάσταση που οι μύστες εμπειρώνται και περιγράφουν και που ίσως κι εμείς εμπειρώμαστε κάποτε σε σπάνιες, παροδικές στιγμές χωρίς να καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι μας συμβαίνει. Δεν θυμόμαστε τίποτα από τον βαθύ ύπνο διότι τότε δεν υπάρχουν εμπειρίες με μορφές και κινήσεις κι εμπλοκές όπως στην αφύπνιση.
Με πιο απλά λόγια – δεν υπάρχει θάνατος με απόλυτη εξαφάνιση!
