Ποια είναι τα όρια της ύπαρξής σου;
Είσαι και δεν είσαι!
Τώρα που το διαβάζεις στην οθόνη σου θυμάσαι πώς το έχεις δει, το έχεις αισθανθεί. Γιατί πολύ συχνά το σώμα σου είναι σε ένα μέρος μα το μυαλό σου αλλού – κοντά ή μακριά στον χώρο και στον χρόνο, ήχοι και συνομιλίες, χρώματα και μορφές.
Όλα σου τα κύτταρα είναι αστερόσκονη και μικρόβια.
Όλος ο νους σου είναι φλυαρία με αναμνήσεις και προσδοκίες κι άβολες εισβολές από το υλικό παρόν που τρέχει στιγμή με στιγμή κι αλλάζει.
Είσαι ένα κινούμενο κουβάρι αντιφάσεων όσο μένεις στο άτσαλο μυαλό που προσπαθείς να οργανώσεις σε μια τάξη βολική – σαν ορθογώνια τετράγωνα, τρίγωνα ισοσκελή και τέλειους κύκλους σε μία σφαίρα ολοστρόγγυλη.
Ποιος θέλει τάξη;… Άγνωστος μα σίγουρα “εγώ”.
Ποιος νιώθει χαμένος;… Άγνωστος μα σίγουρα “εγώ”.
Αλήθεια, ποιος βλέπει το θέαμα των οργανικών ματιών ολόγυρα ή εκείνο που κινείται μέσα στον νου;
Ποιος ακούει μέσω του αυτιού ή τους ψιθύρους και τις φωνές του νου; Ποιος ερμηνεύει και δίνει σημασία;
Σίγουρα, στο ένα άκρο η συμπαντική αστερόσκονη που με θαυμαστό μυστήριο ζωντανεύει σ’ ένα σώμα πρόσκαιρο. Μα η ζωή συνεχίζει ολόγυρα όταν αφήνει το σώμα και τα κύτταρα ξαναγίνονται αστερόσκονη.
Από πού ήρθε η ζωή, το άλλο άκρο, κι εσύ, ο Άγνωστος, που την οικειοποιείσαι και προσκολλιέσαι με τόσο πάθος στο παροδικό; Κι αυτή πού θα εξαφανιστεί στη μαύρη σκοτεινιά της τελευταίας σου εκπνοής;
Άγνωστο κι εκείνο το ον όπως κι αυτό που τώρα βλέπει όσα συμβαίνουν και μένει όλο απορίες!
