οι νέοι άνθρωποι που παρακολουθούν αυτά τα γεγονότα, έχουν ανάγκη από την αλήθεια
Σήμερα παίρνω ολόκληρο το σχόλιο ενός αναγνώστη σε άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου «Έστιν ουν τραγωδία» (Καθημερινή, 3/2/26) – Ο Kostas V παραθέτει ένα απόσπασμα από τον αρθρογράφο και μετά σχολιάζει:
“Με όλον τον σεβασμό στα θύματα που σκοτώθηκαν στη Ρουμανία, και τους συγγενείς τους, ο θάνατός τους δεν έχει τίποτε το τραγικό. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχει τίποτε το ηρωικό.”
Συμφωνώ. Τίποτε το ηρωίκό όταν από το Ρουμανικό Εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων μαθαίνουμε τι ακριβώς ήταν αυτό που προκάλεσε τη μετωπική σύγκρουση.
Συγκεκριμένα, η Εισαγγελία του Λουγκόζ στη Ρουμανία διέταξε αναλυτική εξέταση αίματος (τοξικολογική ανάλυση) από το Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής της Τιμισοάρα για να ελεγχθεί αν ο οδηγός βρισκόταν υπό την επήρεια ουσιών. Τα αποτελέσματα αυτών των εξετάσεων επιβεβαίωσαν ότι στο αίμα του οδηγού ανιχνεύτηκαν δύο ψυχοδραστικές ουσίες – κάνναβη και κοκαΐνη – καθώς και αλκοόλ. (Toxicology tests reveal driver of crashed Greek minibus had cannabis, cocaine, alcohol in his system.)
Οι πληροφορίες για τις αιματολογικές / τοξικολογικές εξετάσεις στο αίμα του οδηγού του βαν στη Ρουμανία προέρχονται από ρεπορτάζ και δημοσιεύματα που επικαλούνται επίσημες πηγές των ρουμανικών αρχών (εισαγγελίας και ιατροδικαστικών υπηρεσιών) που είναι διαθέσιμα στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Επιτρέψτε μου να σημειώσω και κάτι ακόμη: τόσο στο συγκεκριμένο άρθρο όσο και στη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών ΜΜΕ, τα τεκμηριωμένα αίτια του δυστυχήματος —όπως προέκυψαν από τις επίσημες τοξικολογικές εξετάσεις των ρουμανικών αρχών— αποσιωπήθηκαν πλήρως. Η παράλειψη αυτή δεν είναι λεπτομέρεια. Επηρεάζει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το γεγονός, τον χαρακτήρα του και, τελικά, τον δημόσιο λόγο που αρθρώνεται γύρω από αυτό. Χωρίς τα πραγματικά δεδομένα, η συζήτηση μετατοπίζεται σε αφηρημένες έννοιες περί “τραγικού” και “ηρωικού”, ενώ το ουσιώδες —η ευθύνη και οι συνθήκες του δυστυχήματος— παραμένει στο σκοτάδι.
Και υπάρχει και μια άλλη διάσταση: τα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι που παρακολουθούν αυτά τα γεγονότα, έχουν ανάγκη από την αλήθεια. Όχι για να καταλογίσουν ευθύνες, αλλά για να μάθουν τι σημαίνει υπευθυνότητα, τι σημαίνει κίνδυνος, τι σημαίνει επιλογή. Όταν αποκρύπτονται τα πραγματικά αίτια ενός δυστυχήματος, στερούμε από τα παιδιά το ουσιαστικό μάθημα που μπορεί να προκύψει: ότι η ζωή δεν γίνεται “τραγωδία” από μόνη της· γίνεται όταν αγνοούμε τις συνέπειες των πράξεών μας.
Ας πάψουμε να θεωρούμε την αλήθεια “βλαβερή” και “ωφέλιμο” το ψεύδος.
