Ναι, αναφέρομαι στον κ. Αλέξη Τσίπρα που θέλει να επανέλθει τώρα ως αναμάρτητος στην ενεργό πολιτική και να σώσει τη χώρα. Όλες τις αμαρτίες και καταστροφικές πολιτικές της περιόδου της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (το άθλιο κράμα Τσίπρα και Καμμένου) τις φόρτωσε αυτός ο «άχαστος» παλιάτσος στους συνεργάτες κι έτσι, νομίζει, πήρε συγχωροχάρτι και πέτυχε το rebranding της εξάγνισης!
Η χυδαία ψευδολαγνεία και ασυναρτησία είναι χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Και τα είδαμε να εκδηλώνονται πρώτα με την απόρριψη των συνεργατών που ο ίδιος επέλεξε (και τώρα εκείνοι τον απορρίπτουν) και, πρόσφατα, μέσα στον Φεβρουάριο, η αποφυγή του για μια ακόμα φορά να δώσει αληθινές, πειστικές με στοιχεία, εξηγήσεις για την απόπειρα εκφοβισμού του κεντρικού τραπεζίτη κ. Στουρνάρα με τις τρισάθλιες πιέσεις προς τη σύζυγό του! Ο διοικητής της ΤτΕ σε συνέντευξή του υπενθύμισε ότι την περίοδο εκείνη, όταν δεν ενέκρινε τις επιλογές που η τοτινή τσιπρική κυβέρνηση προωθούσε μέσω της διοίκησης στην προβληματική Τράπεζα Αττικής, κινητοποιήθηκαν ελεγκτικοί μηχανισμοί εκφοβισμού με τρόπο που προκάλεσε ερωτήματα. Εστάλη κλιμάκιο της ΣΔΟΕ στη σύζυγο του κ. Στουρνάρα για «έλεγχο»! Ήταν απλή σύμπτωση;… Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, η Δικαιοσύνη και οι ελεγκτικοί θεσμοί λειτουργούν ανεξάρτητα. Οταν όμως αυτές συμπίπτουν τόσο βολικά με πολιτικές διαφωνίες, η σκιά του εκβιασμού δεν διαλύεται με ρητορικές ανακοινώσεις. Τότε μάλιστα με θαυμαστό θράσος Συριζικά στελέχη έλεγαν «εξωδίκως» ότι αυτά θα παθαίνει όποιος δεν συμμορφώνεται με τις επιδιώξεις της κυβέρνησης τραμπούκων….
Παραθέτω και τα σχόλια του Π. Λαμψία (Καθημερινή 21/2/26):
Η υπόθεση της Τράπεζας Αττικής υπήρξε ένα από τα πλέον σκοτεινά κεφάλαια εκείνης της περιόδου. Καθυστερήσεις, αμφιλεγόμενες διοικήσεις, δάνεια σε ημετέρους και… βοσκοτόπια, με τις κεφαλαιακές ανάγκες του ιδρύματος να διογκώνονται επικίνδυνα. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η σύγκρουση με τον κεντρικό τραπεζίτη δεν ήταν μια απλή διαφωνία προσώπων. Ηταν σύγκρουση για τον έλεγχο και την κατεύθυνση ενός συστήματος που κρεμόταν από μια κλωστή. Η σταθερότητα του Στουρνάρα εκείνη την περίοδο –και όχι μόνο στο θέμα αυτό– έσωσε τη χώρα από τα χειρότερα. Σήμερα, αντί για νηφάλιο απολογισμό, από τον κ. Τσίπρα ακούμε ξανά τον γνώριμο τόνο της καταγγελίας χωρίς περιεχόμενο. Η κοινωνία δεν ζητεί ρητορικά πυροτεχνήματα. Ζητεί απαντήσεις που δεν δίδονται, αλλά πλέον όλοι υπολογίζουν πόσο βαρύ ήταν το κόστος. Γνωρίζουμε επίσης ποια ήταν τα κίνητρα πίσω από τις άθλιες πρακτικές.
Ο κ. Τσίπρας, όσο και να το θέλει, δεν μπορεί να δραπετεύσει από το παρελθόν του. Ακόμη χειρότερα γι’ αυτόν ότι δεν τόλμησε μια στοιχειώδη αυτοκριτική και προσπάθησε να τα φορτώσει όλα στους συνεργάτες του. Η χώρα δεν αντέχει άλλες εύκολες αφηγήσεις. Αν θέλουμε πραγματικά να αφήσουμε πίσω μας την περίοδο της καταστροφής, χρειάζεται καθαρός λόγος, διαφάνεια και αυτοκριτική.
