το μυαλό ξεμυαλίζεται με την πληροφόρηση κι όμορφα συμπεράσματα.
Πρέπει να βρεις δάσκαλο ή Διδασκαλία. Στην ιδιαίτερη χωριστότητά σου χάνεσαι στη σαγήνη ψευδαισθήσεων.
Όλες οι δοκιμασμένες διδασκαλίες λένε το αυτονόητο, μα χρειάζεσαι δάσκαλο να το κατανοήσεις.
Το μορφωμένο μυαλό σου έμαθε, να μετατρέπεις το Άπειρο σε μετρημένα Μαθηματικά. «Δέκα εύκολα μαθήματα στην Αυτογνωσία!» Μα πώς θα φτάσει στο Άγνωστο;
Το άγουρο «Εγώ» λιγουρεύεται τον απλό χάρτη για τη Φώτιση. Πρώτο βήμα ίσια μπροστά – ησυχία. Πρώτη στροφή δεξιά – αυτοπαρατήρηση. Μετά αποφεύγοντας λακκούβες συναισθήματος, ευθεία – απόσπαση!
«Μετά;» ρίσκαρε και ρώτησε ο τολμηρότερος των μαθητών.
«Όλο ευθεία,» γέλασε απλά ο γέροντας.
«Ευθεία προς τα πού;» ξαναρώτησε ο έξυπνος.
«Ακριβώς! Ευθεία μπροστά!» γέλασε ο γέροντας ξανά κι έμεινε με τα μάτια κλειστά εκπέμποντας απολύτως τίποτα.
Ο νεαρός συνοφρυώθηκε, η εξυπνάδα του εξαντλημένη.
«Άμυαλο το μυαλό που νιώθει μυαλωμένο», συνέχισε ο γέροντας. «Μα θέλει κι οδηγίες να φτάσει το Άγνωστο που είναι παντού!»
Ο νεαρός μούτρωσε. «Πώς τότε;» έσκυψε με σεβασμό.
«Ακριβώς!» γέλασε ο δάσκαλος. «Δεν φτάνεις τη φώτιση με πληροφόρηση, αργά ή γρήγορα, κοντά ή μακριά. Δεν υπάρχει όχημα μεγάλο ή μικρό, μέσο ή σκάλα για τον ουρανό.»
«Δεν χρειάζεται γνώση;»
«Γνώση, ναι! Νοημοσύνη, σοφία, ναι! Μα το μυαλό ξεμυαλίζεται με την πληροφόρηση κι όμορφα συμπεράσματα. Και φουσκώνει το εγώ σαν γαλοπούλα και κακαρίζει. Δεν χρειάζεται ν’ ανέβεις πουθενά γιατί δεν έπεσες παρά μόνο στο όνειρο της ζωής του κόσμου, χαμηλά.
Μάθε ν’ αφήνεις τη μια πλάνη μετά την άλλη, όλα όσα δεν είσαι! Αυτές είναι οι βεβαιότητες με τις οποίες κινείσαι.
Δεν φτάνεις τη γαλήνη λίγο αργότερα, λίγο πιο πέρα. Είναι, πριν της καρδιάς την ικεσία, πριν κάθε προσπάθεια του νου, πριν κάθε επιθυμία η ίδια η φύση του Εαυτού!»
