Ο Δρ Λι μετανάστευσε με την οικογένεια του από το Χονγκ Κονγκ στο Σαν Φρανσίσκο όπου κάποιοι γνωστοί του βοήθησαν να ανοίξει το δικό του ιατρείο. Έξω από το ιατρείο του έβαλε μια ταμπέλα που έλεγε!
“Εδώ θα έχετε μια κούρα με 20 δολάρια μόνο. Αν δεν πετύχει η θεραπεία θα έχετε επιστροφή 100 δολάρια.”
Οι θεραπείες του είχαν μεγάλη επιτυχία και με τα παραδοσιακά κινέζικα φάρμακα και με τα Δυτικά.
Μια μέρα ένας δικηγόρος είδε την ταμπέλα και σκέφθηκε “Α, εύκολα λεφτά εδώ!” Μπήκε μέσα.
Δ: Γιατρέ είχα ένα κρύωμα. Τώρα έχω συνέλθει μα έχασα την αίσθηση της γεύσης. Δεν διακρίνω τη γεύση ούτε του φαγητού, ούτε του ποτού.
Γ: (στη νοσοκόμα του): Φέρε το φιαλίδιο 22 από το ντουλάπι με τα παραδοσιακά φάρμακα και δώσε στον ασθενή 3 σταγόνες, σε παρακαλώ!
Δ: (μόλις παίρνει την πρώτη σταγόνα): Α, φτάνει! Αυτό είναι βενζίνη!
Γ: Α, συγχαρητήρια. Η γεύση σας επανήλθε γρήγορα! Πληρώστε 20 δολάρια, παρακαλώ.
Ο δικηγόρος το φυσούσε μα δεν κρύωνε. Μετά από μια εβδομάδα επισκέφτηκε πάλι τον Δρ. Λι.
Δ: Γιατρέ μου, έχασα τη μνήμη μου. Δεν μπορώ να θυμηθώ σχεδόν τίποτα. Είμαι σίγουρος πως κάποιο φάρμακο θα έχετε και για την πάθηση μου.
Γ: (στη νοσοκόμα): Σε παρακαλώ φέρε το φιαλίδιο 22 και δώσε τρεις σταγόνες στον ασθενή.
Δ: (μετά την πρώτη σταγόνα): Εεε! Αυτό είναι βενζίνη! Μου τη δώσατε την προηγούμενη φορά!
Γ: Συγχαρητήρια! Η μνήμη σας επανήλθε πολύ γρήγορα. Πληρώστε 20 δολάρια.
Ο δικηγόρος έγινε έξω φρένων. Μα συγκρατήθηκε. Σκέφτηκε και ξανά σκέφτηκε και βρήκε την λύση. Μετά από λίγες μέρες πήγε πάλι στον Δρ. Λι.
Δ: Γιατρέ μου έχω άλλο, πιο σοβαρό πρόβλημα τώρα. Χάνω σχεδόν ολότελα την όραση μου. Μετά δυσκολίας κατάφερα να έρθω και μόλις που σας ξεχωρίζω από την νοσοκόμα.
Γ: Λυπάμαι, μα δεν έχω φάρμακο για την τύφλωση. Να, σας δίνω τώρα 100-δόλαρο.
Δ: (παίρνοντας το χαρτονόμισμα): Εεε! Περιμένετε! Αυτό είναι 20 δολάρια όχι 100!
Γ: Α! Συγχαρητήρια. Η όραση σας επανήλθε στο φυσιολογικό της. Παρακαλώ, πληρώστε 20 δολάρια.
