Όλοι θέλουν ν’ αλλάξουν οι άλλοι μα όχι ν’ αλλάξουν τον εαυτούλη τους….
Διάβασα τον Σάκη Ιωαννίδη να περιγράφει τις δηλώσεις του Ούγγρου νομπελίστα Λάσλο Κρασναχορκάι στη Σουηδική Ακαδημία (Δεκ. ’25) και μετά στην Αθήνα (Μαρ. ’26).
Ε, ναι, διαβάζω κι εγώ άλλους πού και πού μπας κι έχω καμιά νέα έμπνευση! Ακόμα κι από νομπελίστες, παρότι δύσκολο!
Είπε ο νομπελίστας το ’25 – «Τα αποθέματα της ελπίδας μου έχουν τελειώσει». Και αντί για την ελπίδα δηλώνει ότι θα μιλήσει για τους αγγέλους. Κάνει μια επισκόπηση της ανθρώπινης ιστορίας και του κόσμου ενεργοποιώντας κάτι που τείνει να εκλείψει: τη φαντασία. Οι παλιοί άγγελοι λέει είχαν τα φτεράκια τους –φαίνονται στους πίνακες της Αναγέννησης– οι νέοι δεν έχουν τίποτα. Ούτε φτερά ούτε μήνυμα να παραδώσουν. Δεν υπάρχει απάντηση γιατί δεν υπάρχει κι ερώτηση.
Ενώ ξεκινά μιλώντας (πολύ ορθά) για τον εαυτό του, συνεχίζει να μακρηγορεί για τους άλλους και για αγγέλους και διάφορες απόψεις…. Οι άγγελοι μπορεί να μην έχουν φτερά, αλλά υπάρχουν. Παρά τους πολέμους που εκτυλίσσονται παντού, επιμένουν να εμφανίζονται και παίρνουν τη μορφή του καθενός μας. «Ψάχνουν το δικό μας βλέμμα». Στο τέλος, και αφού έχει μιλήσει για την ανθρώπινη εξέλιξη, την αξιοπρέπεια, την εξέγερση και τους αγγέλους, καταλήγει ότι είπε όσα ήθελε να πει για όλα. Στην Αθήνα μίλησε για το βαγόνι μέσα στο οποίο αν υπάρχει έστω και ένας φασίστας δεν θα τον ξεχάσει ποτέ κανείς, αλλά και σε ένα βαγόνι γεμάτο φασίστες χρειάζεται τουλάχιστον ένας δημοκράτης.
Και ο Ιωαννίδης τελειώνει – «ο συγγραφέας μάς έδειξε μέσα στο σκοτάδι μια χαραμάδα φωτός. Η ελπίδα βρίσκεται και στις ρωγμές. Δεν είναι όλα τα βουνά μαύρα».
Αρέσουν στους διανοούμενους τέτοιες εξυπνακίστικες γενικολογίες, αοριστίες που τελικά αποδεικνύονται αερολογίες.
Θέλουν, λένε ουσιαστικά, να αλλάξουν τα πάντα γύρω τους. Όχι όμως οι ίδιοι.
Κι εσύ θέλεις ν’ αλλάξουν τα πάντα γύρω σου προς το καλύτερο, φυσικά, για τη δική σου άνεση, όχι όμως εσύ.
Και θυμήθηκα τον σοφό ασκητή στα Ιμαλάια που δίδασκε αυτό ακριβώς – όλοι θέλουν ν’ αλλάξουν οι άλλοι μα όχι ν’ αλλάξουν τον εαυτούλη τους….
Μα μήπως ο κόσμος, η καθημερινή ζωή, δεν αλλάζει όλη την ώρα; Το συνειδητοποίησα όταν έπαψα να εξυπνακίζω.
