Παμ, η όμορφη ξανθιά, σύντομα μετά την αποφοίτησή της βρήκε δουλειά ως σερβιτόρα στο ντάινερ (καφεστιατόριο) του πατέρα του Κρις που ήταν το αγόρι της. Σε λίγους μήνες τελείωσε κι ο Κρις τις σπουδές του και ως πολιτικός μηχανικός τώρα έπιασε δουλειά σε μια μεγάλη κατασκευαστική.
Και οι δύο νέοι παντρεύτηκαν – μια κοινότατη ιστοριούλα στην πόλη Κάνσας των ΗΠΑ.
Ένα αγκάθι άρχισε να φυτρώνει στον ανθόσπαρτο βίο του ζευγαριού. Η Παμ ένιωθε μοναξιά όταν πια εγκαταστάθηκαν στο δικό τους σπιτάκι σ’ ένα ωραίο και ήρεμο προάστιο. Ο άντρας της πήγαινε νωρίς στη δουλειά και η Παμ έχοντας τακτοποιήσει το εσωτερικό του σπιτιού, ασχολιόταν λίγη ώρα με τον κήπο, μα δεν είχε κάτι άλλο να κάνει.
Έτσι πήρε ένα από τα παζλ που είχαν για να μπορεί να ασχολείται το μυαλό της. Έχυσε όλα τα κομμάτια από το κουτί στο τραπέζι μα δεν της έβγαινε. Δεν ήξερε καν πως να ξεκινήσει. Πέρασε αρκετές ώρες δοκιμάζοντας έναν ή άλλο τρόπο, μα δίχως ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Άσε που μερικά κομμάτια έσπαγαν καθώς τα κινούσε εδώ κι εκεί.
Ε, δεν περίμενε άλλο! Ήταν τρεις το απόγεμα. Τηλεφώνησε στον Κρις και του εξήγησε το πρόβλημά της.
«Τι έχει μπροστά το κουτί;» ρώτησε ο άντρας. «Τι εικόνα;»
«Α, έναν πετεινό, αγάπη μου!»
Ακολούθησε βαθιά σιωπή.
«Κατάλαβα,» είπε ο Κρις. «Μη στεναχωριέσαι, γλυκιά μου! Φτιάξε ένα τσάι και πιες το με την ησυχία σου. Μετά μάζεψε τα κομμάτια Κόρνφλεικς στο κουτί τους και βάλε το στο ράφι της κουζίνας. Όταν γυρίσω το βράδυ θα κάνουμε μαζί ένα παζλ!
