Αυξάνονται οι γέροντες μειώνονται τα βρέφη. Αυξάνεται και η ανάγκη για τη φροντίδα των ανθρώπων (γονιών και παππούδων) που φρόντισαν τις γενιές που τώρα είναι σε θέση να φροντίζουν μικρούς και τους μεγαλύτερους. Όπως δυστυχώς διαπιστώνεται αυτή η φροντίδα είναι απούσα ή ελλειπής. Αντιγράφω από την Καθημερινή το Κύριο άρθρο της, 8/5/26:
Τα κρούσματα παράνομης λειτουργίας μονάδων για τη φροντίδα ηλικιωμένων, ακόμη και δράσης κυκλωμάτων εγκληματικής εκμετάλλευσής τους, είναι πολύ συχνά για να θεωρηθούν «μεμονωμένα». Υπάρχει μεγάλη ζήτηση για τέτοιες υπηρεσίες, γεγονός που δημιουργεί χώρο για επιτηδείους. Η πολιτεία οφείλει να οργανώσει το δημόσιο σύστημα πρόνοιας και να ενισχύσει τους φορείς που εποπτεύουν αυτές τις δομές, οι οποίες, όσο αλλάζει δημογραφικά η χώρα, γίνονται και περισσότερο απαραίτητες.
Αντιγράφω και αποσπάσματα από το σχόλιο της κας Μαρίας Ιωάννας Α:
Σήμερα στην Ελλάδα κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα άτομα που εργάζονται ως carers παράνομα, ζητούν πληρωμή μαύρα και εξαφανίζονται όταν τους προτείνεις ένσημα. Μπαίνουν σε σπίτια ηλικιωμένων, ασθενών και ανθρώπων με άνοια χωρίς πιστοποίηση, χωρίς έλεγχο και χωρίς καμία πραγματική λογοδοσία. Οι συνέπειες δεν είναι απλές “παρεξηγήσεις”: μολύνσεις, λάθος χειρισμοί, παραμέληση, κακοποίηση, κλοπές, εξαφανισμένα κλειδιά, οικονομική εκμετάλλευση, ακόμη και προσπάθειες να πιεστούν άνθρωποι με άνοια να μεταβιβάσουν περιουσίες.
Και όμως, πολλές από αυτές τις παράνομες υπηρεσίες διαφημίζονται ανοιχτά στο Facebook. Δεν χρειάζεται κάποια μυστική υπηρεσία. Χρειάζεται βασικός κρατικός έλεγχος. Το είδος του αυτονόητου που στην Ελλάδα συχνά αντιμετωπίζεται σαν τεχνολογικό θαύμα.
Η πολιτεία πρέπει να δημιουργήσει σοβαρό πλαίσιο ελέγχου και υποστήριξης. Χρειάζονται οργανωμένες υπηρεσίες palliative care [καταπραϋντικής φροντίδας’] και pain management, όχι μόνο για όσους μπορούν να μετακινηθούν, αλλά και για ανθρώπους που είναι στο σπίτι, κατάκοιτοι ή στο τέλος της ζωής. Χρειάζονται home visits από community nurses, ώστε να παρακολουθείται η κατάσταση του ασθενή και να υπάρχει έλεγχος στους ιδιωτικούς carers που μπαίνουν στα σπίτια. (….)
Γιατί palliative care δεν σημαίνει απαραίτητα “λίγες μέρες πριν τον θάνατο”. Μπορεί να κρατήσει χρόνια. Ακόμη και δεκαπενταετία. Κι όμως, οι οικογένειες μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία χωρίς χάρτη, χωρίς οδηγίες και συχνά χωρίς γιατρούς που να ξέρουν πραγματικά πώς να τις καθοδηγήσουν.
Δεν ξέρεις πού να απευθυνθείς. Δεν ξέρεις αν δικαιούσαι θέση σε hospice ή αν σου κάνουν χάρη. Δεν ξέρεις τι προσφέρεται, τι να ζητήσεις, τι να αρνηθείς, πότε πρέπει να δοθεί μορφίνη ή ποια φάρμακα επιτρέπονται. Δεν ξέρεις καν ποιος μπορεί να ελέγξει αν ο άνθρωπός σου είναι ασφαλής όταν εσύ δεν μπορείς να είσαι εκεί.
Το οικονομικό κόστος μπορεί να γίνει εξωφρενικό. Μια οικογένεια μπορεί να πληρώνει χιλιάδες ευρώ τον μήνα, ακόμη και ποσά που αγγίζουν τις 10.000 ευρώ, για έναν άνθρωπο που πεθαίνει χωρίς σωστή φροντίδα, χωρίς σωστές οδηγίες και χωρίς κανείς να αναλαμβάνει πραγματικά την ευθύνη. Και πέρα από τα χρήματα υπάρχει η εξάντληση, ο τρόμος, οι ενοχές και η μετατραυματική εμπειρία όσων πέρασαν από αυτό το χάος. (….)
Οι συμμορίες βρήκαν την αδιαφορία, την ανοργανωσιά και την απουσία ελέγχου και πάτησαν πάνω σε έναν χώρο άδειο από θεσμούς και γεμάτο ανάγκη. Και όσο αυτό το κενό παραμένει, θα το γεμίζουν οι πιο ακατάλληλοι, οι πιο θρασείς και οι πιο επικίνδυνοι.
Κάποιος άλλος αναγνώστης σχολιάζει:
Η πικρή αλήθεια είναι οτι πολλές οικογένειες δεν ενδιαφέρονται πολύ και η κυβέρνηση καθόλου.
Πρώτιστη σημασία έχει να φροντίζουν οι οικογένειες τους δικούς τους. Τότε και η κυβέρνηση να βοηθάει με επιθεώρηση, εποπτεία, πληροφόρηση και ό,τι άλλο είναι απαραίτητο. Μα ας μη μετακυλούμε τις ευθύνες μας όλες στην κυβέρνηση!
