υπήρχαν πολλές αποχρώσες ενδείξεις ότι αποσιωπώνται τα δυσάρεστα
Η περιούσια κυβέρνησή μας έδειξε πάλι τον μαγικό τρόπο λειτουργίας της των τελευταίων ετών: μια λειτουργία για το θεαθήναι και εξαπάτηση. Αφήνω τον Κ Καλλίτση να μας δείξει τα επικοινωνιακά κόλπα που χρησιμοποιεί, αντί να παίρνει μεταρρυθμιστικά και αναπτυξιακά μέτρα, σε άρθρο του στην Καθημερινή, 7/6/26:
Την περασμένη Τρίτη η Eurostat ανακοίνωσε ότι ο πληθωρισμός τον Μάιο ήταν 5% έναντι 3,2% κατά μέσον όρο στην Ευρωζώνη, ήτοι 56% υψηλότερος. Η Ελλάδα κατατάσσεται στην πρώτη τριάδα της ακρίβειας μεταξύ των 20 χωρών της Ευρωζώνης, έχοντας μεταξύ άλλων την τρίτη μεγαλύτερη ανατίμηση στην ενέργεια (20,2%) και τη δεύτερη μεγαλύτερη στα τρόφιμα (7,9%). Την επόμενη ημέρα, ο ΟΟΣΑ ανακοίνωσε ότι τον Απρίλιο η Ελλάδα είχε καταγράψει την τρίτη χειρότερη επίδοση στην ακρίβεια μεταξύ των 38 χωρών-μελών του, με πληθωρισμό 5,4%, τον υψηλότερο μετά την Τουρκία και την Κολομβία.
Σε μια κανονική χώρα, η κυβέρνηση θα ένιωθε την υποχρέωση να δώσει κάποιες εξηγήσεις: Γιατί οι πληθωριστικές πιέσεις, που τις υφίστανται όλες οι χώρες του κόσμου, στην Ελλάδα έχουν εκτιναχθεί σε ύψη που διακρίνονται διεθνώς; Και ίσως έλεγε, επιπλέον, αν σκέπτεται να κάνει κάτι για να πάψουν τα νοικοκυριά να υποφέρουν από τέτοιου είδους διεθνείς πρωτιές. Η κυβέρνηση δεν είπε κουβέντα. Εσπασε την αιδήμονα σιωπή της μόνο την επομένη, για να πανηγυρίσει επειδή στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Εξάμηνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έβγαλε την Ελλάδα από τη λίστα των χωρών με μακροοικονομικές ανισορροπίες. Περί τίνος πρόκειται;
Επί της ουσίας αυτό σημαίνει ότι η Κομισιόν δεν ανησυχεί για το δημόσιο χρέος μας, αλλά για την παραγωγικότητά μας (που παραμένει παρά κάτι μισή του μέσου ευρωπαϊκού όρου), για το μεγάλο έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών (που ‘χει κολλήσει στη ζώνη του 6% του ΑΕΠ), για την καθυστερημένη απόδοση δικαιοσύνης και, βεβαίως, για το μείζον δημογραφικό πρόβλημα. Αυτά θεωρεί βασικές προκλήσεις για την Ελλάδα στην επόμενη δεκαετία.
Θα πείτε: Μα είναι κακό να πανηγυρίσουμε για μια καλή εξέλιξη, έστω και υπερβολικά; Δεν θα ήταν, αν δεν υπήρχαν πολλές αποχρώσες ενδείξεις ότι αποσιωπώνται τα δυσάρεστα (π.χ., η ακρίβεια και η μονόπλευρη λιτότητα) και μεγαλοποιούνται όσα ακούγονται ευχάριστα (α) για να εμφανιστεί ως σταθερότητα η μεταρρυθμιστική άπνοια, (β) για να δικαιολογηθεί η ακύρωση κάποιων μεταρρυθμίσεων που έγιναν σε προηγούμενο χρόνο –τι υποδηλώνει το άγχος για την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις;– και (γ) για να καλλιεργηθεί κλίμα ώστε να ανοίξει το πουγκί για στοχευμένες προεκλογικές παροχές. Κι ο λογαριασμός στους επόμενους.
Oh, When will they ever learn? When will WE ever learn?…
