κάτω από τη ρουτίνα βρίσκεται το Άγνωστο που γεννά τη ζωντανή έμπνευση
Γέρασες κι εσύ κι έπεσες στο δίχτυ της ανίας. Κουράστηκες να περιμένεις ένα θαύμα, τον ήλιο ν’ ανατείλει πίσω απ’ την βουνοσειρά της δύσης.
Αχ, αυτό το μυαλό τόσο μαλακό με τις μνήμες και τις προσδοκίες του, τόσο πρόθυμο να προωθεί τις ιστορίες του!
Καθρέφτης καθαρός στη σιωπή, λίμνη γαληνεμένη να καθρεφτίζει τον γαλανό ουρανό. Τόσο εύκολα θολώνει με ένα σύννεφο σκέψης δυστυχίας ή με το πέταγμα μιας αγριόπαπιας-επιθυμίας.
Βάσανο η βαριεστημάρα της ρουτίνας που δεν σ’ αφήνει να απολαύσεις ένα πραγματικό παρόν με λιγοστή γαλήνη.
Μα η ανία είναι και αναπάντεχο βοήθημα – αν σε διδάξει τη σιγή και η σιγή το θαύμα σε μια αμίλητη ζωή.
Είναι στην παύση της σιωπής, πριν απ’ τις αναμνήσεις που μουρμουρίζουν παραμύθια, πριν απ’ τις προσδοκίες του μυαλού που ανόητα προσμένει να βρει την έκπληξη στη συνήθεια.
Κάτω από τη συνήθεια, κάτω από τη ρουτίνα βρίσκεται το Άγνωστο που γεννά τη ζωντανή έμπνευση, την ήρεμη ζωντάνια, την έκπληκτη χαρά.
Ησύχασε και άκουε! Ξύπνα!
