Ειλικρινά, ψάχνω ακατάπαυστα στις σελίδες Ποίησης, Λογοτεχνίας και Πολιτισμού, ψάχνω μήπως βρω κάποιο ποίημα με σεβασμό στην οικεία μας πραγματικότητα και με έλλογη έκφραση. Τίποτα!
Πρόσφατα συνάντησα κάπου τη Δήμητρα Κωτούλα. Γεννημένη στην Κομοτηνή το 1974, μεγάλωσε στην Ξάνθη. Σπούδασε Ιστορία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Τρεις Νότες για μια Μουσική (Νεφέλη, 2004) και Η Επίμονη Αφήγηση (Πατάκης, 2017). Ποιήματα, δοκίμια και μεταφράσεις της, κυρίως από το έργο των αμερικανίδων ποιητριών Louise Glück, Jorie Graham και Sharon Olds, έχουν παρουσιαστεί σε ευρωπαϊκά και διεθνή ποιητικά φεστιβάλ και έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε δέκα ευρωπαϊκές γλώσσες από μεταφραστές/ποιητές όπως οι Fiona Sampson, David Connolly, Jacques Bouchard, Hans Thrill, Ulf Stolterfoht, Michaela Prinzinger, κ.α. Με την εποπτεία του poet laureate Ted Kooser και σε μετάφραση της ελληνοαμερικανίδας ποιήτριας Maria Nazos θα κυκλοφορήσει σύντομα επιλογή από το έργο της στην Αμερική. Σήμερα εργάζεται ως αρχαιολόγος, και ζει με την κόρη της στην Αθήνα.
Έψαξα τις δημοσιεύσεις της. Δυστυχώς, παρά τις περγαμηνές της και αυτή εμμένει στη μεταμοντέρνα μόδα της παραποίησης. Να μερικά δείγματα από διαφορετικής εποχής γραφή.
1 Υπομένοντας τις αδιάκοπες μεταμορφώσεις του αέρα/ απολαμβάνοντας με τις αισθήσεις ανοιχτές τα ανασηκωμένα λέπια της συνείδησης./ μόλις μαθαίνουν να αντιστέκονται στην εκκωφαντική αυτή ρητορεία./ «Άνεμος»- λέω.
Πρώτα, η λέξη «μεταμορφώσεις» αναφέρεται σε κάτι με μορφή. Μα ο αέρας δεν έχει κι έτσι δεν τον βλέπεις να αλλάζει, να μεταμορφώνεται. Γίνεται αντιληπτός μόνο από τον αντίκτυπό του στα πράγματα – στο δέρμα μας η πίεσή του, στις φυλλωσιές, στα ρούχα κλπ. Αυτές οι αλλαγές στο περιβάλλον αντανακλούν τη δύναμη και ταχύτητα με την οποία φυσά – κι έτσι τον νιώθουμε. Ναι, υπάρχουν «μεταμορφώσεις».
Μα με τι αντιστοιχούν τα λέπια της συνειδησίας που ανασηκώνονται; Τι, δηλαδή, είναι σαν φίδι ή ψάρι;
2. Σ’ ακούω./ Ναι είσαι./ Ένα λεπτό δέρμα απλώνεται πάνω στη γλώσσα μου./ Τη χαϊδεύει./ Ένα λεπτό δέρμα χαϊδεύει τη γλώσσα μου./ Τα χέρια μου ηχούν γεμάτα καρπούς./ Γεμάτα εγκατάλειψη./ Ό,τι πρόκειται να συμβεί στην ιστορία/ συμβαίνει τώρα μέσα στα χέρια μου.
Ποιο δέρμα απλώνεται; Πώς ηχούν «χέρια γεμάτα καρπούς κι εγκατάλειψη»; Αχρείαστες επαναλήψεις και γενική ανοησία.
3. Από τα Μικρά Ερωτικά III:
χωρίς ίχνος/ χωρίς γλώσσα/ με μόνο το κάτι εκείνο/ που πάντα λείπει για να μην λείπει ποτέ απ’ τον έρωτα κάτι …
Μια περιπλοκή, ένας κόμπος που εξυπνακίζει με δήθεν φιλοσοφικό βάθος.
Μια από τα ίδια. Και όμως μοιάζει να έχει κάποιο ταλέντο, κάποια έμπνευση. Αν μπορούσε να παραμερίσει την εγωιστική επιθυμία να είναι «ποιήτρια» με αξιώσεις, αν έδινε σημασία στην Αντικειμενική Αντιστοιχία, θα μετέδιδε την επιθυμητή ποιητική συγκίνηση….
